Cranford — Page 7

มันเป็นคำที่ไม่ควรกล่าวถึงในหมู่ผู้มีกิริยามารยาทดี

It was a word not to be mentioned to ears polite.

เราต่างตกลงโดยปริยายที่จะเมินเฉยต่อความจริงที่ว่าผู้ใดก็ตามที่เราคบหาสมาคมด้วยในฐานะเพื่อนเสมอกัน อาจถูกความยากจนขัดขวางมิให้ทำในสิ่งที่ตนปรารถนา

We had tacitly agreed to ignore that any with whom we associated on terms of visiting equality could ever be prevented by poverty from doing anything that they wished.

หากเราเดินไปหรือกลับจากงานสังสรรค์ ก็เพราะคืนนั้นอากาศช่างแจ่มใสนัก หรืออากาศช่างสดชื่นนัก หาใช่เพราะเกี้ยวหามมีราคาแพงไม่

If we walked to or from a party, it was because the night was so fine, or the air so refreshing, not because sedan-chairs were expensive.

หากเราสวมใส่ผ้าพิมพ์ลายแทนที่จะเป็นผ้าไหมฤดูร้อน ก็เพราะเราชอบผ้าที่ซักได้ และอื่นๆ ในทำนองนั้น จนกระทั่งเราปิดตาตัวเองต่อความจริงอันหยาบๆ ว่าพวกเราทุกคนล้วนเป็นผู้มีฐานะปานกลางเท่านั้น

If we wore prints, instead of summer silks, it was because we preferred a washing material; and so on, till we blinded ourselves to the vulgar fact that we were, all of us, people of very moderate means.

เป็นธรรมดาอยู่เองที่เราจึงไม่รู้จะคิดอย่างไรกับชายที่พูดถึงความยากจนราวกับว่ามันไม่ใช่เรื่องน่าอับอาย

Of course, then, we did not know what to make of a man who could speak of poverty as if it was not a disgrace.

กระนั้น กัปตันบราวน์ก็ทำให้ตนเองเป็นที่นับถือในแครนฟอร์ด และผู้คนก็ยังคงไปเยี่ยมเยือนท่าน แม้จะมีมติให้ตรงกันข้าม

Yet, somehow, Captain Brown made himself respected in Cranford, and was called upon, in spite of all resolutions to the contrary.

ฉันรู้สึกประหลาดใจที่ได้ยินความเห็นของท่านถูกอ้างอิงเป็นสิ่งที่ควรเชื่อถือในระหว่างการเยี่ยมเยือนแครนฟอร์ดของฉัน ราวหนึ่งปีหลังจากที่ท่านมาตั้งรกรากในเมืองนั้น

I was surprised to hear his opinions quoted as authority at a visit which I paid to Cranford about a year after he had settled in the town.

เพื่อนของฉันเองเคยอยู่ในกลุ่มผู้คัดค้านอย่างรุนแรงที่สุดต่อข้อเสนอใดๆ ที่จะไปเยี่ยมกัปตันและบุตรสาวของท่าน เมื่อเพียงสิบสองเดือนก่อน และบัดนี้ท่านได้รับการต้อนรับแม้กระทั่งในช่วงเวลาต้องห้ามก่อนเที่ยงวัน

My own friends had been among the bitterest opponents of any proposal to visit the Captain and his daughters, only twelve months before; and now he was even admitted in the tabooed hours before twelve.