ขาว — Page 4

As a daughter, again and again, in all the versions of herself she had been since she first carried a small white puppy through that gate and said, this one, this is the one.

ในฐานะลูกสาว ครั้งแล้วครั้งเล่า ในทุกรูปแบบของตัวเองที่เธอเคยเป็นมา นับตั้งแต่ที่เธออุ้มลูกหมาตัวเล็กสีขาวผ่านประตูบานนั้นและพูดว่า ตัวนี้ ตัวนี้แหละที่ใช่

The gate was the same gate.

ประตูบานนั้นก็ยังคงเป็นประตูบานเดิม

The absence had a shape.

การจากไปนั้นมีรูปทรง

It lived at the foot of the stairs and in the corner of the kitchen and in the space between the two chairs on the porch, and it was not a hollow shape but a full one — the shape made by something that had been entirely present for a very long time.

มันสถิตอยู่ที่เชิงบันได และในมุมห้องครัว และในช่องว่างระหว่างเก้าอี้สองตัวบนระเบียง และมันไม่ใช่รูปทรงที่ว่างเปล่า แต่เป็นรูปทรงที่เต็มเปี่ยม — รูปทรงที่เกิดจากสิ่งที่เคยอยู่อย่างสมบูรณ์มาเป็นเวลานานมาก

She thought that she would spend the rest of her life learning to carry it, and that this was not a tragedy.

เธอคิดว่าเธอจะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่เพื่อเรียนรู้ที่จะแบกรับมันไว้ และนี่ไม่ใช่โศกนาฏกรรม

It was the exact weight of what she had been given.

มันคือน้ำหนักที่แน่นอนของสิ่งที่เธอได้รับมา

Her mother reached over and put her hand on Nipa's hand, and they stayed like that while the garden settled into night.

แม่ของเธอยื่นมือมาวางทับบนมือของนิภา และพวกเธอนั่งอยู่อย่างนั้นในขณะที่สวนค่อยๆ จมลงสู่ความมืดของคืน