The Ballad of the White Horse — Page 3

เขาทุบพวกมันด้วยดาบที่แตกหัก

He broke them with a broken sword

เยื้องไปทางทะเลเพียงเล็กน้อย

A little towards the sea,

และเพื่อหนึ่งชั่วโมงแห่งสันติภาพที่หอบหายใจ

And for one hour of panting peace,

ล้อมรอบด้วยเสียงคำรามที่ไม่หยุดหย่อน

Ringed with a roar that would not cease,

ด้วยมงกุฎทองคำและขนแกะคาดเอว

With golden crown and girded fleece

ทรงออกกฎหมายใต้ต้นไม้

Made laws under a tree.

ชาวนอร์ธเมนมาสู่แผ่นดินของเรา

The Northmen came about our land

เป็นอัศวินที่ปราศจากพระคริสต์

A Christless chivalry:

ผู้ซึ่งไม่รู้จักประตูโค้งหรือปากกา

Who knew not of the arch or pen,

บุรุษผู้ยิ่งใหญ่ สวยงาม แต่โง่เขลาครึ่งหนึ่ง

Great, beautiful half-witted men

จากรุ่งอรุณและท้องทะเล

From the sunrise and the sea.

เรือรูปร่างแปลกตั้งอยู่บนน้ำลึก

Misshapen ships stood on the deep

เต็มไปด้วยทองคำและไฟประหลาด

Full of strange gold and fire,

และบุรุษขนดก ใหญ่โตดุจบาป

And hairy men, as huge as sin

สวมหัวมีเขา ลุยเข้ามา

With horned heads, came wading in

ผ่านโคลนทะเลที่ยาวและต่ำ

Through the long, low sea-mire.

เมืองของเราสั่นสะเทือนด้วยกษัตริย์ที่สูงตระหง่าน

Our towns were shaken of tall kings

ผู้มีเคราแดงดั่งเลือด

With scarlet beards like blood:

โลกกลายเป็นความว่างเปล่าทุกที่ที่พวกเขาเหยียบ

The world turned empty where they trod,

พวกเขาเอาไม้กางเขนอันเมตตาของพระเจ้า

They took the kindly cross of God

แล้วตัดมันเป็นฟืน

And cut it up for wood.

จิตวิญญาณของพวกเขาล่องลอยดั่งทะเล

Their souls were drifting as the sea,

และเมืองและแผ่นดินที่ดีทั้งปวง

And all good towns and lands

พวกเขามองด้วยดวงตาที่หนักอึ้งเท่านั้น

They only saw with heavy eyes,

และทำลายด้วยมือที่หนักอึ้ง

And broke with heavy hands,

เทพเจ้าของพวกเขาเศร้าหมองยิ่งกว่าทะเล

Their gods were sadder than the sea,

เทพเจ้าแห่งเจตจำนงที่เร่ร่อน

Gods of a wandering will,

ผู้ร้องหาเลือดดั่งสัตว์ร้ายในยามค่ำคืน

Who cried for blood like beasts at night,

อย่างเศร้าโศก จากเขาลูกหนึ่งสู่อีกลูกหนึ่ง

Sadly, from hill to hill.

พวกเขาดูเหมือนต้นไม้ที่เดินบนโลก

They seemed as trees walking the earth,

โง่เขลาและสูงตระหง่านเช่นกัน

As witless and as tall,

กระนั้นพวกเขาก็ยึดครองสรวงสวรรค์ไว้ได้

Yet they took hold upon the heavens

และไม่มีความช่วยเหลือใดมาถึงเลย

And no help came at all.

พวกเขาขยายพันธุ์ดั่งนกในป่าอังกฤษ

They bred like birds in English woods,

พวกเขาหยั่งรากดั่งดอกกุหลาบ

They rooted like the rose,

เมื่ออัลเฟรดเสด็จมาถึงแอเธลนีย์

When Alfred came to Athelney

เพื่อซ่อนพระองค์จากธนูของพวกเขา

To hide him from their bows

ไม่มีเกราะอังกฤษเหลืออยู่แล้ว

There was not English armour left,

และไม่มีสิ่งใดของอังกฤษเลย

Nor any English thing,

เมื่ออัลเฟรดเสด็จมาถึงแอเธลนีย์

When Alfred came to Athelney

เพื่อเป็นกษัตริย์ของอังกฤษ

To be an English king.