The divine comedy — Page 1

ในช่วงกลางของชีวิตมนุษย์อันแสนสั้นนี้

In the midway of this our mortal life,

ข้าพเจ้าพบตนเองอยู่ในป่าทึบมืดมน หลงทาง

I found me in a gloomy wood, astray

ออกห่างจากเส้นทางตรง และแม้แต่จะเล่า

Gone from the path direct: and e'en to tell

ก็ไม่ใช่งานง่าย ว่าป่านั้นดุร้ายเพียงใด

It were no easy task, how savage wild

ป่านั้นหนาแน่นและขรุขระเพียงใด

That forest, how robust and rough its growth,

เพียงแค่จดจำมันก็ทำให้ความหวาดกลัวของข้าพเจ้า

Which to remember only, my dismay

กลับมาอีกครั้ง ด้วยความขมขื่นที่ใกล้เคียงกับความตาย

Renews, in bitterness not far from death.

กระนั้น เพื่อบอกเล่าถึงสิ่งดีที่เกิดขึ้นที่นั่น

Yet to discourse of what there good befell,

สิ่งอื่นทั้งหมดที่ข้าพเจ้าค้นพบที่นั่น ข้าพเจ้าจะเล่าให้ฟัง

All else will I relate discover'd there.

ว่าข้าพเจ้าเข้าไปในนั้นได้อย่างไรนั้น ข้าพเจ้าแทบจะบอกไม่ได้

How first I enter'd it I scarce can say,

เพราะความง่วงเหงาหาวนอนอันหนักอึ้งในชั่วขณะนั้น

Such sleepy dullness in that instant weigh'd

ทำให้ประสาทสัมผัสของข้าพเจ้าดับมืดลง เมื่อข้าพเจ้าละทิ้งเส้นทางที่แท้จริง

My senses down, when the true path I left,

แต่เมื่อข้าพเจ้าไปถึงเชิงเขา ที่ซึ่งหุบเขาสิ้นสุดลง

But when a mountain's foot I reach'd, where clos'd

หุบเขาที่แทงทะลวงหัวใจข้าพเจ้าด้วยความหวาดกลัว

The valley, that had pierc'd my heart with dread,

ข้าพเจ้าแหงนมองขึ้นไป และเห็นไหล่กว้างของมัน

I look'd aloft, and saw his shoulders broad

ถูกปกคลุมไปด้วยแสงของดาวดวงนั้นแล้ว

Already vested with that planet's beam,

ดาวที่นำทางผู้หลงทางทุกคนให้ผ่านพ้นทุกเส้นทางอย่างปลอดภัย

Who leads all wanderers safe through every way.

แล้วความกลัวที่ซ่อนอยู่ในห้วงลึกแห่งหัวใจข้าพเจ้าก็คลายลงบ้าง

Then was a little respite to the fear, That in my heart's recesses deep had lain,

ตลอดทั้งคืนที่ผ่านมาอย่างน่าสงสาร

All of that night, so pitifully pass'd:

และเหมือนชายผู้หนึ่ง ที่หายใจสั้นและลำบาก

And as a man, with difficult short breath,

อ่อนล้าจากการต่อสู้ดิ้นรน หนีรอดจากทะเลขึ้นสู่ฝั่ง

Forespent with toiling, 'scap'd from sea to shore,

หันกลับไปมองท้องทะเลอันกว้างใหญ่และอันตราย แล้วยืนมองนิ่ง

Turns to the perilous wide waste, and stands At gaze;

จิตใจของข้าพเจ้าซึ่งยังคงอ่อนแอก็เช่นกัน

e'en so my spirit, that yet fail'd

ดิ้นรนสู้กับความหวาดกลัว หันกลับไปมองช่องแคบนั้น

Struggling with terror, turn'd to view the straits,

ที่ไม่มีผู้ใดผ่านแล้วรอดชีวิต ร่างกายอันเหนื่อยล้าของข้าพเจ้า

That none hath pass'd and liv'd. My weary frame

หลังจากพักสั้นๆ ก็ฟื้นคืนกำลัง แล้วข้าพเจ้าก็เดินทางต่อไป

After short pause recomforted, again I journey'd on over that lonely steep,

เท้าหลังยังคงมั่นคงกว่า การปีนขึ้นเพิ่งเริ่มต้น เมื่อดูเถิด!

The hinder foot still firmer. Scarce the ascent Began, when, lo!