The Souls of Black Folk — Page 9

ในบทเพลงและการปลุกใจ เสียงหนึ่งดังกังวาน—อิสรภาพ; ในน้ำตาและคำสาปแช่งของเขา พระเจ้าที่เขาอ้อนวอนทรงถือเสรีภาพไว้ในพระหัตถ์ขวา

In song and exhortation swelled one refrain—Liberty; in his tears and curses the God he implored had Freedom in his right hand.

ในที่สุดมันก็มาถึง—อย่างกะทันหัน น่าสะพรึงกลัว ดุจดังความฝัน

At last it came,—suddenly, fearfully, like a dream.

ด้วยงานรื่นเริงอันป่าเถื่อนแห่งเลือดและความรุนแรง สารนั้นก็มาถึงในทำนองอันแสนโศกของเขาเองว่า

With one wild carnival of blood and passion came the message in his own plaintive cadences:—

"ร้องเถิด โอ้ลูกหลานทั้งหลาย! ร้องเถิด เจ้าเป็นไท! เพราะพระเจ้าได้ทรงไถ่อิสรภาพของเจ้าแล้ว!"

"Shout, O children! Shout, you're free! For God has bought your liberty!"

หลายปีได้ผ่านพ้นไปนับแต่นั้น—สิบปี ยี่สิบปี สี่สิบปี; สี่สิบปีแห่งชีวิตของชาติ สี่สิบปีแห่งการฟื้นฟูและการพัฒนา

Years have passed away since then,—ten, twenty, forty; forty years of national life, forty years of renewal and development,

และกระนั้นอสุรกายผิวคล้ำก็ยังคงนั่งอยู่บนที่นั่งอันคุ้นเคยในงานเลี้ยงของชาติ

and yet the swarthy spectre sits in its accustomed seat at the Nation's feast.

เราร้องเรียกต่อปัญหาสังคมอันยิ่งใหญ่ที่สุดของเราโดยไร้ผลว่า

In vain do we cry to this our vastest social problem:—

"จงแปลงเป็นรูปใดก็ได้ นอกจากรูปนั้น และเส้นประสาทอันมั่นคงของข้าจะไม่มีวันสั่นสะท้าน!"

"Take any shape but that, and my firm nerves Shall never tremble!"

ชาติยังมิได้พบความสงบสุขจากบาปของตน; ผู้เป็นไทยังมิได้พบแผ่นดินแห่งคำมั่นสัญญาในเสรีภาพ

The Nation has not yet found peace from its sins; the freedman has not yet found in freedom his promised land.

สิ่งดีใดก็ตามที่อาจมาในช่วงปีแห่งการเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ เงาของความผิดหวังอันลึกซึ้งยังคงทับอยู่เหนือชาวนิโกร

Whatever of good may have come in these years of change, the shadow of a deep disappointment rests upon the Negro people,—

ความผิดหวังที่ยิ่งขมขื่นขึ้นเพราะอุดมคติที่ยังมิอาจบรรลุได้นั้นไร้ขอบเขต หากมิใช่เพียงความไม่รู้แบบง่ายๆ ของผู้คนอันต่ำต้อย

a disappointment all the more bitter because the unattained ideal was unbounded save by the simple ignorance of a lowly people.

ทศวรรษแรกเป็นเพียงการยืดเยื้อของการแสวงหาเสรีภาพอันไร้ผล ซึ่งเป็นพรที่ดูเหมือนจะหลุดลอยพ้นมือพวกเขาไปเสมอ

The first decade was merely a prolongation of the vain search for freedom, the boon that seemed ever barely to elude their grasp,—

ดุจดังนางฟ้าหิ่งห้อยที่ยั่วยวนใจ ทำให้คนหมู่มากที่ไร้จุดหมายเกิดความเป็นบ้าและหลงทาง

like a tantalizing will-o'-the-wisp, maddening and misleading the headless host.