The Souls of Black Folk — Page 8

นักปราชญ์ผิวดำผู้ทะเยอทะยานต้องเผชิญกับความขัดแย้งที่ว่า ความรู้ที่ผู้คนของเขาต้องการนั้นเป็นเรื่องที่เพื่อนบ้านผิวขาวของเขารู้จักดีอยู่แล้ว ในขณะที่ความรู้ซึ่งจะสอนโลกของคนผิวขาวนั้นกลับเป็นสิ่งที่คนในเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาเองไม่รู้จัก

The would-be black savant was confronted by the paradox that the knowledge his people needed was a twice-told tale to his white neighbors, while the knowledge which would teach the white world was Greek to his own flesh and blood.

ความรักในความกลมกลืนและความงามที่มีมาแต่กำเนิด ซึ่งทำให้จิตวิญญาณที่หยาบกว่าของผู้คนของเขาออกมาเต้นรำและร้องเพลงนั้น กลับก่อให้เกิดแต่ความสับสนและความสงสัยในจิตวิญญาณของศิลปินผิวดำ

The innate love of harmony and beauty that set the ruder souls of his people a-dancing and a-singing raised but confusion and doubt in the soul of the black artist;

เพราะความงามที่ถูกเปิดเผยแก่เขานั้นคือความงามแห่งจิตวิญญาณของเผ่าพันธุ์หนึ่ง ซึ่งผู้ชมกลุ่มใหญ่ของเขาดูถูก และเขาไม่สามารถถ่ายทอดสารของผู้คนอีกกลุ่มหนึ่งได้

for the beauty revealed to him was the soul-beauty of a race which his larger audience despised, and he could not articulate the message of another people.

การสูญเสียจากการมีเป้าหมายสองทางที่ขัดแย้งกันนี้ การแสวงหาที่จะตอบสนองอุดมคติสองอย่างที่ไม่อาจประสานกันได้นี้ ได้สร้างความเสียหายอย่างเศร้าสลดต่อความกล้าหาญ ความศรัทธา และการกระทำของผู้คนนับหมื่นนับแสนคน

This waste of double aims, this seeking to satisfy two unreconciled ideals, has wrought sad havoc with the courage and faith and deeds of ten thousand thousand people,

ได้ทำให้พวกเขามักหันไปหาเทพเจ้าเท็จและเรียกหาหนทางแห่งความรอดที่เป็นเท็จ และบางครั้งดูเหมือนจะทำให้พวกเขาอับอายในตัวเองด้วยซ้ำ

has sent them often wooing false gods and invoking false means of salvation, and at times has even seemed about to make them ashamed of themselves.

ย้อนกลับไปในยุคแห่งการเป็นทาส พวกเขาคิดว่าจะได้เห็นในเหตุการณ์อันศักดิ์สิทธิ์หนึ่งเดียว ซึ่งเป็นจุดสิ้นสุดของความสงสัยและความผิดหวังทั้งปวง

Away back in the days of bondage they thought to see in one divine event the end of all doubt and disappointment;

ไม่มีมนุษย์คนใดเคยเคารพบูชาอิสรภาพด้วยความศรัทธาที่ไม่ตั้งคำถามได้เทียบเท่ากับที่ชาวนิโกรอเมริกันทำมาตลอดสองศตวรรษ

few men ever worshipped Freedom with half such unquestioning faith as did the American Negro for two centuries.

สำหรับเขา ในแง่ที่เขาคิดและฝัน การเป็นทาสนั้นคือผลรวมของความชั่วร้ายทั้งปวง เป็นสาเหตุแห่งความเศร้าโศกทั้งปวง เป็นรากเหง้าของอคติทั้งปวง

To him, so far as he thought and dreamed, slavery was indeed the sum of all villainies, the cause of all sorrow, the root of all prejudice;

การปลดปล่อยทาสคือกุญแจสู่ดินแดนแห่งพันธสัญญา ที่มีความงดงามหวานชื่นยิ่งกว่าที่ชาวอิสราเอลผู้เหนื่อยล้าเคยได้เห็นอยู่เบื้องหน้า

Emancipation was the key to a promised land of sweeter beauty than ever stretched before the eyes of wearied Israelites.