Treasure Island — Page 1

I

I

หมาเก่าแห่งท้องทะเล ณ โรงแรมแอดมิรัล เบนโบว์

The Old Sea-dog at the Admiral Benbow

สความายร์ เทรลอว์นี ด็อกเตอร์ ไลฟ์ซีย์ และสุภาพบุรุษท่านอื่นๆ ได้ขอร้องให้ฉันบันทึกรายละเอียดทั้งหมดเกี่ยวกับเกาะสมบัติ ตั้งแต่ต้นจนจบ โดยไม่ปิดบังสิ่งใด ยกเว้นเพียงพิกัดของเกาะ และที่ต้องปิดบังก็เพราะยังมีสมบัติที่ยังไม่ได้ขุดขึ้นมา ฉันจึงหยิบปากกาขึ้นเขียนในปีแห่งพระคุณ 17— และย้อนกลับไปยังช่วงเวลาที่พ่อของฉันดูแลโรงแรมแอดมิรัล เบนโบว์ และนักเดินเรือชราผิวคล้ำที่มีแผลเป็นจากดาบได้มาพักอาศัยใต้หลังคาบ้านของเรา

Squire Trelawney, Dr. Livesey, and the rest of these gentlemen having asked me to write down the whole particulars about Treasure Island, from the beginning to the end, keeping nothing back but the bearings of the island, and that only because there is still treasure not yet lifted, I take up my pen in the year of grace 17—, and go back to the time when my father kept the Admiral Benbow inn and the brown old seaman with the sabre cut first took up his lodging under our roof.

ฉันจำเขาได้ราวกับว่าเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้ ขณะที่เขาเดินกระย่องกระแย่งมาที่ประตูโรงแรม มีหีบของนักเดินเรือตามหลังเขามาบนรถเข็นมือ เขาเป็นชายร่างสูงใหญ่ แข็งแกร่ง หนักหน่วง ผิวสีน้ำตาลเข้ม หางเปียน้ำมันดินห้อยลงมาบนบ่าของเสื้อโค้ตสีน้ำเงินเก่าที่เปรอะเปื้อน มือของเขาขรุขระและเต็มไปด้วยแผลเป็น เล็บดำและหัก และมีแผลเป็นจากดาบพาดผ่านแก้มข้างหนึ่ง ซีดเผือดและน่าเกลียด

I remember him as if it were yesterday, as he came plodding to the inn door, his sea-chest following behind him in a hand-barrow--a tall, strong, heavy, nut-brown man, his tarry pigtail falling over the shoulder of his soiled blue coat, his hands ragged and scarred, with black, broken nails, and the sabre cut across one cheek, a dirty, livid white.

ฉันจำได้ว่าเขามองไปรอบๆ อ่าวและผิวปากคนเดียว แล้วก็เริ่มร้องเพลงทะเลเก่าที่เขาร้องบ่อยในภายหลัง

I remember him looking round the cove and whistling to himself as he did so, and then breaking out in that old sea-song that he sang so often afterwards:

"ชายสิบห้าคนบนหีบศพของคนตาย— โย-โฮ-โฮ และขวดเหล้ารัม!"

"Fifteen men on the dead man's chest-- Yo-ho-ho, and a bottle of rum!"

ด้วยเสียงแก่สั่นเครือแต่ดังกังวาน ที่ดูเหมือนจะถูกฝึกและทำลายมาที่คันโยกกว้าน แล้วเขาก็เคาะประตูด้วยไม้ท่อนสั้นคล้ายคันโยก และเมื่อพ่อของฉันออกมา เขาก็เรียกขอเหล้ารัมแก้วหนึ่งอย่างห้วนๆ

in the high, old tottering voice that seemed to have been tuned and broken at the capstan bars. Then he rapped on the door with a bit of stick like a handspike that he carried, and when my father appeared, called roughly for a glass of rum.