Wuthering Heights — Page 1

ค.ศ. 1801 — ข้าพเจ้าเพิ่งกลับมาจากการเยี่ยมเยียนเจ้าของบ้านเช่า

1801—I have just returned from a visit to my landlord

ซึ่งเป็นเพื่อนบ้านเพียงคนเดียวที่ข้าพเจ้าจะต้องคบหาด้วย

the solitary neighbour that I shall be troubled with.

นี่เป็นดินแดนที่สวยงามอย่างแท้จริง!

This is certainly a beautiful country!

ข้าพเจ้าไม่เชื่อว่าในอังกฤษทั้งหมด จะมีสถานที่ใดที่ห่างไกลจากความวุ่นวายของสังคมได้มากเท่านี้

In all England, I do not believe that I could have fixed on a situation so completely removed from the stir of society.

ที่นี่เป็นสวรรค์ของผู้ที่เกลียดชังมนุษยชาติอย่างแท้จริง

A perfect misanthropist's Heaven

และคุณฮีธคลิฟกับข้าพเจ้าก็เป็นคู่ที่เหมาะสมยิ่งนักที่จะแบ่งปันความเงียบเหงาร่วมกัน

and Mr. Heathcliff and I are such a suitable pair to divide the desolation between us.

ช่างเป็นผู้ชายที่ยอดเยี่ยมจริงๆ!

A capital fellow!

เขาคงไม่รู้เลยว่าหัวใจของข้าพเจ้าอบอุ่นขึ้นเพียงใดเมื่อข้าพเจ้าเห็นดวงตาสีดำของเขาถอยหลังอย่างระแวดระวังอยู่ใต้คิ้ว ขณะที่ข้าพเจ้าขี่ม้าเข้ามา

He little imagined how my heart warmed towards him when I beheld his black eyes withdraw so suspiciously under their brows, as I rode up,

และเมื่อนิ้วมือของเขาซ่อนตัวอยู่ในเสื้อกั๊กลึกยิ่งขึ้นด้วยความตั้งใจอันหึงหวง ขณะที่ข้าพเจ้าบอกชื่อของตัวเอง

and when his fingers sheltered themselves, with a jealous resolution, still further in his waistcoat, as I announced my name.

"คุณฮีธคลิฟใช่ไหม?" ข้าพเจ้าถาม

"Mr. Heathcliff?" I said.

การうなずกศีรษะคือคำตอบที่ได้รับ

A nod was the answer.

"คุณล็อควูด ผู้เช่าคนใหม่ของท่านครับ ข้าพเจ้าขอเกียรติมาเยี่ยมท่านโดยเร็วที่สุดหลังจากมาถึง

"Mr. Lockwood, your new tenant, sir. I do myself the honour of calling as soon as possible after my arrival,

เพื่อแสดงความหวังว่าข้าพเจ้าไม่ได้สร้างความลำบากใจแก่ท่านด้วยการยืนกรานขอเช่าทรัสครอสเกรนจ์

to express the hope that I have not inconvenienced you by my perseverance in soliciting the occupation of Thrushcross Grange:

ข้าพเจ้าได้ยินมาเมื่อวานว่าท่านมีความคิดบางอย่าง—"

I heard yesterday you had had some thoughts—"

"ทรัสครอสเกรนจ์เป็นของข้าพเจ้าเอง ท่าน" เขาขัดขึ้นพร้อมกับทำหน้าขมวด "ข้าพเจ้าจะไม่ยอมให้ใครมาสร้างความลำบากใจได้ ถ้าข้าพเจ้าสามารถหยุดยั้งได้ — เข้ามาเถอะ!"

"Thrushcross Grange is my own, sir," he interrupted, wincing. "I should not allow any one to inconvenience me, if I could hinder it—walk in!"

คำว่า "เข้ามาเถอะ" ถูกพูดออกมาด้วยฟันที่กัดแน่น และสื่อความรู้สึกว่า "ไปให้พ้น!"

The "walk in" was uttered with closed teeth, and expressed the sentiment, "Go to the Deuce!"