A Room with a View — Page 7

เพนชัน แบร์โตลินีได้ตัดสินใจ แทบจะด้วยความกระตือรือร้น ว่าพวกเขาเหมาะสมแล้ว

The Pension Bertolini had decided, almost enthusiastically, that they would do.

ไม่ว่าจะมองไปทางไหน สุภาพสตรีใจดีต่างยิ้มและร้องทักพวกเขา

Whichever way they looked, kind ladies smiled and shouted at them.

และเหนือสิ่งอื่นใดคือเสียงของสุภาพสตรีผู้ฉลาด ที่ร้องว่า 'ปราโต! พวกเขาต้องไปปราโต

And above all rose the voice of the clever lady, crying: "Prato! They must go to Prato.

สถานที่นั้นมันน่าสมเพชอย่างหวานซึ้งจนพูดไม่ออก ฉันรักที่นั่น ฉันสนุกสนานกับการสลัดทิ้งพันธนาการแห่งความมีมารยาท อย่างที่คุณรู้'

That place is too sweetly squalid for words. I love it; I revel in shaking off the trammels of respectability, as you know."

ชายหนุ่มชื่อจอร์จมองไปที่สุภาพสตรีผู้ฉลาด แล้วก็หันกลับมาจ้องจานของตัวเองอย่างหม่นหมอง

The young man named George glanced at the clever lady, and then returned moodily to his plate.

เห็นได้ชัดว่าเขาและพ่อของเขาไม่เหมาะสม

Obviously he and his father did not do.

ลูซี่ท่ามกลางความสำเร็จของเธอ ยังหาเวลาปรารถนาให้พวกเขาเหมาะสมด้วย

Lucy, in the midst of her success, found time to wish they did.

มันไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นเลยที่ใครบางคนต้องถูกทิ้งให้โดดเดี่ยว และเมื่อเธอลุกขึ้นจะไป เธอก็หันกลับและโค้งคำนับเบาๆ อย่างประหม่าให้กับคนนอกทั้งสอง

It gave her no extra pleasure that any one should be left in the cold; and when she rose to go, she turned back and gave the two outsiders a nervous little bow.

พ่อไม่ได้สังเกตเห็น ส่วนลูกชายรับรู้มัน ไม่ใช่ด้วยการโค้งคำนับตอบ แต่ด้วยการยกคิ้วและยิ้ม ราวกับว่าเขากำลังยิ้มข้ามบางสิ่งบางอย่าง

The father did not see it; the son acknowledged it, not by another bow, but by raising his eyebrows and smiling; he seemed to be smiling across something.

เธอรีบตามลูกพี่ลูกน้องที่หายไปหลังม่านไปแล้ว ม่านที่ฟาดหน้าคนและดูหนักราวกับมีมากกว่าแค่ผ้า

She hastened after her cousin, who had already disappeared through the curtains—curtains which smote one in the face, and seemed heavy with more than cloth.

ถัดจากนั้นคือซินญอราที่ไม่น่าไว้วางใจ โค้งคำนับอำลาแขกของเธอ โดยมีเอ็นเนอรี่ลูกชายตัวน้อยและวิคตอเรียลูกสาวคอยช่วยพยุง

Beyond them stood the unreliable Signora, bowing good-evening to her guests, and supported by 'Enery, her little boy, and Victorier, her daughter.

มันสร้างภาพเล็กๆ ที่แปลกประหลาด ความพยายามของชาวค็อกนีย์ที่จะถ่ายทอดความสง่างามและความเป็นมิตรแบบภาคใต้

It made a curious little scene, this attempt of the Cockney to convey the grace and geniality of the South.

และแปลกยิ่งกว่านั้นคือห้องนั่งเล่น ซึ่งพยายามจะแข่งขันกับความสะดวกสบายอันมั่นคงของหอพักในบลูมส์เบอรี

And even more curious was the drawing-room, which attempted to rival the solid comfort of a Bloomsbury boarding-house.