A Study in Scarlet — Page 3

สถานะทางการเงินของฉันเลวร้ายลงจนน่าตกใจ จนฉันต้องตระหนักในไม่ช้าว่าต้องเลือกระหว่างการออกจากเมืองหลวงไปพักผ่อนในชนบทสักแห่ง หรือเปลี่ยนแปลงวิถีชีวิตของตนเองอย่างสิ้นเชิง

So alarming did the state of my finances become, that I soon realized that I must either leave the metropolis and rusticate somewhere in the country, or that I must make a complete alteration in my style of living.

เมื่อเลือกทางเลือกหลัง ฉันจึงเริ่มต้นด้วยการตัดสินใจออกจากโรงแรม และหาที่พักแห่งใหม่ที่เรียบง่ายและใช้จ่ายน้อยกว่า

Choosing the latter alternative, I began by making up my mind to leave the hotel, and to take up my quarters in some less pretentious and less expensive domicile.

ในวันเดียวกันกับที่ฉันตัดสินใจเช่นนั้น ฉันยืนอยู่ที่บาร์ Criterion เมื่อมีคนแตะบ่าฉัน และเมื่อหันไปมองก็จำได้ว่าเป็นสแตมฟอร์ดหนุ่ม ผู้เคยเป็นผู้ช่วยอยู่ใต้บังคับบัญชาของฉันที่บาร์ตส์

On the very day that I had come to this conclusion, I was standing at the Criterion Bar, when some one tapped me on the shoulder, and turning round I recognized young Stamford, who had been a dresser under me at Barts.

การได้เห็นใบหน้าที่เป็นมิตรท่ามกลางความโดดเดี่ยวอันกว้างใหญ่ของลอนดอน เป็นสิ่งที่น่ายินดีอย่างแท้จริงสำหรับคนที่อ้างว้าง

The sight of a friendly face in the great wilderness of London is a pleasant thing indeed to a lonely man.

ในสมัยก่อน สแตมฟอร์ดไม่เคยเป็นเพื่อนสนิทของฉันเป็นพิเศษ แต่บัดนี้ฉันทักทายเขาด้วยความกระตือรือร้น และเขาเองก็ดูเหมือนจะยินดีที่ได้พบฉันเช่นกัน

In old days Stamford had never been a particular crony of mine, but now I hailed him with enthusiasm, and he, in his turn, appeared to be delighted to see me.

ด้วยความปิติยินดีอย่างล้นเหลือ ฉันชวนเขาไปรับประทานอาหารกลางวันด้วยกันที่โฮลบอร์น และเราก็ออกเดินทางไปด้วยกันในรถม้าแฮนซอม

In the exuberance of my joy, I asked him to lunch with me at the Holborn, and we started off together in a hansom.

"วัตสัน คุณไปทำอะไรมาบ้างเนี่ย?" เขาถามด้วยความประหลาดใจอย่างเปิดเผย ขณะที่เราแล่นผ่านถนนในลอนดอนที่แออัด

"Whatever have you been doing with yourself, Watson?" he asked in undisguised wonder, as we rattled through the crowded London streets.

"คุณผอมเหมือนไม้บรรทัดและดำเหมือนลูกนัต"

"You are as thin as a lath and as brown as a nut."

ฉันเล่าเรื่องราวการผจญภัยของตนเองให้เขาฟังอย่างย่อๆ และเพิ่งจบลงพอดีตอนที่เราถึงจุดหมายปลายทาง

I gave him a short sketch of my adventures, and had hardly concluded it by the time that we reached our destination.

"น่าสงสารจริงๆ!"

"Poor devil!"