A Tale of Two Cities — Page 9

All this was seen in a moment, as the vision of a drowning man, or of any human creature at any very great pass, could see a world if it were there.

ทั้งหมดนี้ถูกมองเห็นในชั่วพริบตา เฉกเช่นภาพนิมิตของชายที่กำลังจมน้ำ หรือของมนุษย์ใดก็ตามที่อยู่ในห้วงวิกฤตอันยิ่งใหญ่ ซึ่งอาจมองเห็นทั้งโลกได้หากโลกนั้นมีอยู่ที่นั่น

They drew back from the window, and the Doctor looked for explanation in his friend's ashy face.

พวกเขาถอยห่างออกจากหน้าต่าง และหมอมองหาคำอธิบายจากใบหน้าซีดเผือดของเพื่อนของเขา

"They are," Mr. Lorry whispered the words, glancing fearfully round at the locked room, "murdering the prisoners.

"พวกเขากำลัง" มิสเตอร์ลอร์รีกระซิบคำเหล่านั้น พลางเหลือบมองไปรอบๆ ห้องที่ถูกล็อกด้วยความหวาดกลัว "สังหารนักโทษอยู่

If you are sure of what you say; if you really have the power you think you have--as I believe you have--make yourself known to these devils, and get taken to La Force.

หากท่านแน่ใจในสิ่งที่ท่านพูด หากท่านมีอำนาจอย่างที่ท่านคิดอย่างแท้จริง ดังที่ข้าพเจ้าเชื่อว่าท่านมี จงทำให้ตัวท่านเป็นที่รู้จักต่อพวกอสูรเหล่านี้ และให้พวกเขาพาท่านไปยังลาฟอร์ซ

It may be too late, I don't know, but let it not be a minute later!"

อาจสายเกินไปแล้วก็ได้ ข้าพเจ้าไม่ทราบ แต่อย่าให้ช้าไปแม้แต่นาทีเดียว!"

Doctor Manette pressed his hand, hastened bareheaded out of the room, and was in the courtyard when Mr. Lorry regained the blind.

ดอกเตอร์มาเน็ตจับมือเขาไว้ รีบออกจากห้องโดยไม่สวมหมวก และอยู่ในลานบ้านแล้วเมื่อมิสเตอร์ลอร์รีกลับมาที่มู่ลี่อีกครั้ง

His streaming white hair, his remarkable face, and the impetuous confidence of his manner, as he put the weapons aside like water, carried him in an instant to the heart of the concourse at the stone.

ผมขาวที่ปลิวสยายออก ใบหน้าอันเป็นที่จดจำ และความมั่นใจอย่างเร่าร้อนในกิริยาท่าทางของเขา ขณะที่เขาผลักอาวุธออกไปเหมือนดังน้ำ ได้พาเขาไปสู่ใจกลางของฝูงชนที่กองหินในชั่วพริบตา

For a few moments there was a pause, and a hurry, and a murmur, and the unintelligible sound of his voice; and then Mr. Lorry saw him, surrounded by all, and in the midst of a line of twenty men long, all linked shoulder to shoulder, and hand to shoulder, hurried out with cries of--"Live the Bastille prisoner!

ชั่วครู่มีการหยุดนิ่ง แล้วก็เร่งรีบ แล้วก็เสียงกระซิบกระซาบ และเสียงพูดที่ฟังไม่ได้ศัพท์ของเขา จากนั้นมิสเตอร์ลอร์รีก็เห็นเขา ถูกล้อมรอบด้วยทุกคน และอยู่ท่ามกลางแถวชายยาวถึงยี่สิบคน ทุกคนเชื่อมไหล่กับไหล่และมือกับไหล่ รีบออกไปพร้อมกับเสียงร้องว่า "จงเจริญแก่นักโทษบาสตีย์!

Help for the Bastille prisoner's kindred in La Force! Room for the Bastille prisoner in front there!

ช่วยเหลือญาติของนักโทษบาสตีย์ในลาฟอร์ซ! เปิดทางให้นักโทษบาสตีย์ข้างหน้านั่น!