A Tale of Two Cities — Page 10

Save the prisoner Evrémonde at La Force!" and a thousand answering shouts.

ช่วยนักโทษเอเวรมองด์ที่ลาฟอร์ส!" และเสียงตะโกนตอบรับนับพัน

He closed the lattice again with a fluttering heart, closed the window and the curtain, hastened to Lucie, and told her that her father was assisted by the people, and gone in search of her husband.

เขาปิดบานเกล็ดอีกครั้งด้วยใจที่สั่นระริก ปิดหน้าต่างและม่าน รีบไปหาลูซี่ และบอกเธอว่าบิดาของเธอได้รับความช่วยเหลือจากประชาชน และออกไปตามหาสามีของเธอแล้ว

He found her child and Miss Pross with her; but, it never occurred to him to be surprised by their appearance until a long time afterwards, when he sat watching them in such quiet as the night knew.

เขาพบเด็กและมิสพรอสอยู่กับเธอด้วย แต่เขาไม่เคยรู้สึกแปลกใจกับการปรากฏตัวของพวกเขาเลย จนกระทั่งเวลานานผ่านไป เมื่อเขานั่งเฝ้าดูพวกเขาในความเงียบสงัดของราตรี

Lucie had, by that time, fallen into a stupor on the floor at his feet, clinging to his hand.

ลูซี่นั้น ณ เวลานั้น ได้ล้มตัวลงนอนหมดสติอยู่บนพื้นแทบเท้าเขา เกาะมือของเขาไว้แน่น

Miss Pross had laid the child down on his own bed, and her head had gradually fallen on the pillow beside her pretty charge.

มิสพรอสได้วางเด็กลงบนเตียงของตัวเอง และศีรษะของเธอค่อยๆ ล้มลงบนหมอนข้างๆ เด็กน้อยในความดูแลของเธอ

O the long, long night, with the moans of the poor wife!

โอ้ ราตรีอันยาวนาน ยาวนานนัก กับเสียงครวญครางของภรรยาผู้น่าสงสาร!

And O the long, long night, with no return of her father and no tidings!

และโอ้ ราตรีอันยาวนาน ยาวนานนัก โดยที่บิดาของเธอไม่กลับมา และไม่มีข่าวคราวใดเลย!

Twice more in the darkness the bell at the great gate sounded, and the irruption was repeated, and the grindstone whirled and spluttered.

อีกสองครั้งในความมืด กระดิ่งที่ประตูใหญ่ดังขึ้น และการบุกรุกก็เกิดขึ้นซ้ำอีก และหินลับมีดก็หมุนและกระเด็นประกาย

"What is it?" cried Lucie, affrighted.

"นั่นอะไร?" ลูซี่ร้องถามด้วยความหวาดกลัว

"Hush! The soldiers' swords are sharpened there," said Mr. Lorry.

"เงียบ! ดาบของทหารถูกลับที่นั่น" มิสเตอร์ลอรี่กล่าว

"The place is national property now, and used as a kind of armoury, my love."

"สถานที่นี้เป็นสมบัติของชาติแล้ว และถูกใช้เป็นคลังแสงชนิดหนึ่ง ที่รัก"

Twice more in all; but, the last spell of work was feeble and fitful.

รวมแล้วอีกสองครั้ง แต่ช่วงสุดท้ายของการทำงานนั้นอ่อนแรงและไม่ต่อเนื่อง

Soon afterwards the day began to dawn, and he softly detached himself from the clasping hand, and cautiously looked out again.

ไม่นานหลังจากนั้น รุ่งอรุณก็เริ่มสาง และเขาค่อยๆ ปลดมือที่กำแน่นออก แล้วระมัดระวังมองออกไปอีกครั้ง