A Tale of Two Cities — Page 8

The maidenly bosom bared to this, the pretty almost-child's head thus distracted, the delicate foot mincing in this slough of blood and dirt, were types of the disjointed time.

อกอันบริสุทธิ์ที่เปิดเผยต่อสิ่งนี้ ศีรษะที่งดงามราวเด็กน้อยซึ่งวุ่นวายอยู่เช่นนั้น และเท้าอันละเอียดอ่อนที่ย่ำอยู่ในโคลนตมแห่งเลือดและสิ่งสกปรก ล้วนเป็นสัญลักษณ์ของยุคสมัยที่แตกสลาย

This was the Carmagnole. As it passed, leaving Lucie frightened and bewildered in the doorway of the wood-sawyer's house, the feathery snow fell as quietly and lay as white and soft, as if it had never been.

นี่คือการร่ายรำการ์มาญอล ขณะที่มันผ่านไป ทิ้งให้ลูซีหวาดกลัวและงุนงงอยู่ที่ประตูบ้านของช่างเลื่อยไม้ หิมะอันปุยนุ่มก็ตกลงมาอย่างเงียบงันและปกคลุมอยู่อย่างขาวนวลและอ่อนนุ่ม ราวกับว่าสิ่งที่ผ่านมานั้นไม่เคยมีอยู่เลย

"O my father!" for he stood before her when she lifted up the eyes she had momentarily darkened with her hand; "such a cruel, bad sight."

"โอ้ พ่อของหนู!" เพราะเขายืนอยู่ตรงหน้าเธอเมื่อเธอเงยดวงตาที่เพิ่งปิดบังด้วยมือของเธอชั่วครู่ขึ้นมา "ช่างเป็นภาพที่โหดร้ายและเลวร้ายเสียนี่กระไร"

"I know, my dear, I know. I have seen it many times. Don't be frightened! Not one of them would harm you."

"พ่อรู้ ลูกรัก พ่อรู้ พ่อเคยเห็นมันหลายครั้งแล้ว อย่ากลัวเลย! ไม่มีใครในพวกนั้นที่จะทำร้ายเธอหรอก"

"I am not frightened for myself, my father. But when I think of my husband, and the mercies of these people--"

"หนูไม่ได้กลัวเพื่อตัวเอง พ่อ แต่เมื่อหนูนึกถึงสามีของหนู และความเมตตาของผู้คนเหล่านี้--"

"We will set him above their mercies very soon. I left him climbing to the window, and I came to tell you. There is no one here to see. You may kiss your hand towards that highest shelving roof."

"เราจะนำเขาให้พ้นจากเงื้อมมือของพวกเขาในไม่ช้า พ่อทิ้งให้เขาปีนขึ้นไปที่หน้าต่าง แล้วพ่อก็มาบอกเธอ ไม่มีใครอยู่ที่นี่ที่จะมองเห็น เธอสามารถส่งจูบด้วยมือไปยังหลังคาที่ชันสูงที่สุดนั้นได้"

"I do so, father, and I send him my Soul with it!"

"หนูทำเช่นนั้นแล้ว พ่อ และหนูส่งจิตวิญญาณของหนูไปพร้อมกับมันด้วย!"

"You cannot see him, my poor dear?"

"เธอมองเห็นเขาไม่ได้ใช่ไหม ลูกรักผู้น่าสงสาร?"

"No, father," said Lucie, yearning and weeping as she kissed her hand, "no."

"ไม่ได้ พ่อ" ลูซีกล่าวด้วยความโหยหาและร้องไห้ขณะที่เธอส่งจูบด้วยมือ "ไม่ได้เลย"

A footstep in the snow. Madame Defarge. "I salute you, citizeness," from the Doctor. "I salute you, citizen." This in passing. Nothing more. Madame Defarge gone, like a shadow over the white road.

เสียงเท้าก้าวในหิมะ มาดามเดอฟาร์จ "ข้าขอความเคารพท่าน พลเมืองหญิง" จากปากของหมอ "ข้าขอความเคารพท่าน พลเมือง" เพียงแค่นั้นขณะเดินผ่าน ไม่มีอะไรอีกแล้ว มาดามเดอฟาร์จจากไปแล้ว ดุจดังเงาที่ผ่านบนถนนสีขาว