A Tale of Two Cities — Page 7

His high personal popularity, and the clearness of his answers, made a great impression; but, as he proceeded, as he showed that the Accused was his first friend on his release from his long imprisonment; that, the accused had remained in England, always faithful and devoted to his daughter and himself in their exile; that, so far from being in favour with the Aristocrat government there, he had actually been tried for his life by it, as the foe of England and friend of the United States--as he brought these circumstances into view, with the greatest discretion and with the straightforward force of truth and earnestness, the Jury and the populace became one.

ความนิยมชมชอบส่วนตัวอันสูงส่งของเขา และความชัดเจนในคำตอบของเขา สร้างความประทับใจอย่างยิ่งใหญ่ แต่เมื่อเขาดำเนินต่อไป เมื่อเขาแสดงให้เห็นว่าผู้ถูกกล่าวหาคือมิตรสหายคนแรกของเขาเมื่อได้รับการปล่อยตัวจากการจำคุกอันยาวนาน ว่าผู้ถูกกล่าวหาได้พำนักอยู่ในอังกฤษ ซื่อสัตย์และอุทิศตนต่อบุตรสาวและตัวเขาเองในการลี้ภัยอยู่เสมอ ว่านอกจากจะไม่ได้รับความโปรดปรานจากรัฐบาลขุนนางที่นั่นแล้ว เขายังถูกนำตัวขึ้นศาลเพื่อพิพากษาชีวิตโดยรัฐบาลนั้น ในฐานะศัตรูของอังกฤษและมิตรของสหรัฐอเมริกา เมื่อเขานำเสนอพฤติการณ์เหล่านี้ด้วยความรอบคอบอย่างที่สุด และด้วยพลังตรงไปตรงมาของความจริงและความจริงใจ คณะลูกขุนและประชาชนก็กลายเป็นหนึ่งเดียวกัน

At last, when he appealed by name to Monsieur Lorry, an English gentleman then and there present, who, like himself, had been a witness on that English trial and could corroborate his account of it, the Jury declared that they had heard enough, and that they were ready with their votes if the President were content to receive them.

ในที่สุด เมื่อเขาอ้างชื่อมองซิเออร์ลอร์รี สุภาพบุรุษชาวอังกฤษที่อยู่ที่นั่นในขณะนั้น ซึ่งเช่นเดียวกับตัวเขาเอง ได้เป็นพยานในการพิจารณาคดีของอังกฤษนั้น และสามารถยืนยันคำบอกเล่าของเขาได้ คณะลูกขุนก็ประกาศว่าพวกตนได้ฟังเพียงพอแล้ว และพวกตนพร้อมที่จะลงคะแนนเสียงหากประธานยินยอมรับ

At every vote (the Jurymen voted aloud and individually), the populace set up a shout of applause.

ในทุกคะแนนเสียง (ลูกขุนลงคะแนนด้วยการพูดออกเสียงดังและทีละคน) ประชาชนก็ส่งเสียงโห่ร้องแสดงความยินดี

All the voices were in the prisoner's favour, and the President declared him free.

คะแนนเสียงทั้งหมดเป็นไปในทางที่เป็นคุณแก่นักโทษ และประธานก็ประกาศให้เขาเป็นอิสระ

Then, began one of those extraordinary scenes with which the populace sometimes gratified their fickleness, or their better impulses towards generosity and mercy, or which they regarded as some set-off against their swollen account of cruel rage.

จากนั้น ก็เริ่มต้นฉากอันพิเศษอย่างหนึ่งในบรรดาฉากที่ประชาชนมักสนองความเอาแน่เอานอนไม่ได้ของตนเอง หรือแรงกระตุ้นที่ดีงามกว่าของตนในทางความเอื้ออาทรและความเมตตา หรือที่พวกเขามองว่าเป็นเครื่องชดเชยบัญชีแห่งความโกรธแค้นอันโหดร้ายที่พอกพูนขึ้น