A Tale of Two Cities — Page 6

Now, Mr. Cruncher!--Don't you move, Ladybird!"

ตอนนี้ คุณครันเชอร์! อย่าขยับนะ เลดี้เบิร์ด!

They went out, leaving Lucie, and her husband, her father, and the child, by a bright fire.

พวกเขาออกไป ทิ้งให้ลูซี่ สามีของเธอ บิดาของเธอ และเด็กน้อย อยู่ริมกองไฟที่ลุกโชน

Mr. Lorry was expected back presently from the Banking House.

คาดว่าคุณลอร์รีจะกลับมาจากธนาคารในไม่ช้า

Miss Pross had lighted the lamp, but had put it aside in a corner, that they might enjoy the fire-light undisturbed.

มิสพรอสส์จุดตะเกียงไว้ แต่ได้วางมันไว้มุมหนึ่ง เพื่อให้พวกเขาได้เพลิดเพลินกับแสงไฟโดยไม่ถูกรบกวน

Little Lucie sat by her grandfather with her hands clasped through his arm: and he, in a tone not rising much above a whisper, began to tell her a story of a great and powerful Fairy who had opened a prison-wall and let out a captive who had once done the Fairy a service.

ลูซี่น้อยนั่งอยู่ข้างปู่ของเธอโดยประสานมือผ่านแขนของเขา และเขาเริ่มเล่าเรื่องราวให้เธอฟังด้วยเสียงที่แทบไม่สูงกว่าเสียงกระซิบ เกี่ยวกับนางฟ้าผู้ยิ่งใหญ่และทรงพลังที่ได้เปิดกำแพงคุกและปล่อยนักโทษซึ่งครั้งหนึ่งเคยทำความดีให้แก่นางฟ้า

All was subdued and quiet, and Lucie was more at ease than she had been.

ทุกอย่างเงียบสงบและเบาบาง และลูซี่รู้สึกผ่อนคลายกว่าที่ผ่านมา

"What is that?" she cried, all at once.

"นั่นคืออะไร" เธอร้องขึ้นทันที

"My dear!" said her father, stopping in his story, and laying his hand on hers, "command yourself.

"ที่รักของฉัน!" บิดาของเธอกล่าว หยุดเล่าเรื่องและวางมือลงบนมือของเธอ "ควบคุมตัวเองด้วย

What a disordered state you are in!

เธออยู่ในสภาพที่สับสนวุ่นวายเพียงใด!

The least thing--nothing--startles you!

เรื่องเล็กน้อยที่สุด ไม่มีอะไรเลย ก็ทำให้เธอตกใจ!

_You_, your father's daughter!"

เธอนั่นแหละ ลูกสาวของพ่อ!"

"I thought, my father," said Lucie, excusing herself, with a pale face and in a faltering voice, "that I heard strange feet upon the stairs."

"ลูกคิดว่า พ่อ" ลูซี่กล่าวแก้ตัว ด้วยใบหน้าซีดเซียวและเสียงที่สั่นเครือ "ลูกได้ยินเสียงเท้าแปลกๆ บนบันได"

"My love, the staircase is as still as Death."

"ที่รัก บันไดนั้นเงียบสนิทดุจความตาย"

As he said the word, a blow was struck upon the door.

ขณะที่เขาพูดคำนั้น ก็มีเสียงกระแทกดังขึ้นที่ประตู

"Oh father, father. What can this be! Hide Charles. Save him!"

"โอ้ พ่อ พ่อ นี่คืออะไรกัน ซ่อนชาร์ลส์ไว้เถิด ช่วยเขาด้วย!"

"My child," said the Doctor, rising, and laying his hand upon her shoulder, "I _have_ saved him.

"ลูกของฉัน" หมอกล่าวพลางลุกขึ้นและวางมือบนไหล่ของเธอ "ฉันได้ช่วยเขาไว้แล้ว