A Tale of Two Cities — Page 2

"

"

They were her husband's words, as he held her to his bosom.

นั่นคือถ้อยคำของสามีเธอ ขณะที่เขากอดเธอไว้แนบอก

"I can bear it, dear Charles. I am supported from above: don't suffer for me. A parting blessing for our child."

"ฉันทนได้ ชาร์ลส์ที่รัก ฉันได้รับกำลังใจจากเบื้องบน อย่าเป็นทุกข์เพื่อฉันเลย ขอพรอำลาให้ลูกของเราด้วย"

"I send it to her by you. I kiss her by you. I say farewell to her by you."

"ฉันฝากพรนั้นไปถึงเธอผ่านเธอ ฉันจูบเธอผ่านเธอ ฉันกล่าวลาเธอผ่านเธอ"

"My husband. No! A moment!" He was tearing himself apart from her.

"สามีของฉัน ไม่! รอสักครู่!" เขากำลังฉีกตัวเองออกจากเธอ

"We shall not be separated long. I feel that this will break my heart by-and-bye; but I will do my duty while I can, and when I leave her, God will raise up friends for her, as He did for me."

"เราคงจะไม่ต้องพรากจากกันนาน ฉันรู้สึกว่าสิ่งนี้จะทำให้ใจฉันแตกสลายในไม่ช้า แต่ฉันจะทำหน้าที่ของฉันตราบเท่าที่ยังทำได้ และเมื่อฉันต้องจากเธอไป พระเจ้าจะทรงประทานมิตรให้แก่เธอ ดังที่พระองค์ทรงกระทำเพื่อฉัน"

Her father had followed her, and would have fallen on his knees to both of them, but that Darnay put out a hand and seized him, crying:

บิดาของเธอได้ตามเธอมา และเกือบจะคุกเข่าลงต่อหน้าทั้งสองคน แต่ดาร์เนย์ยื่นมือออกไปจับเขาไว้ พลางร้องว่า

"No, no! What have you done, what have you done, that you should kneel to us! We know now, what a struggle you made of old. We know, now what you underwent when you suspected my descent, and when you knew it. We know now, the natural antipathy you strove against, and conquered, for her dear sake. We thank you with all our hearts, and all our love and duty. Heaven be with you!"

"ไม่ ไม่! ท่านได้ทำสิ่งใดผิดพลาด ท่านได้ทำสิ่งใดผิดพลาด จนต้องคุกเข่าต่อเรา! บัดนี้เรารู้แล้วว่าท่านต้องต่อสู้ดิ้นรนมาเพียงใดในอดีต บัดนี้เรารู้แล้วว่าท่านต้องทนทุกข์เพียงใด เมื่อท่านสงสัยในเชื้อสายของข้าพเจ้า และเมื่อท่านรู้ความจริง บัดนี้เรารู้แล้วถึงความรังเกียจโดยธรรมชาติที่ท่านต่อสู้และเอาชนะมันได้ เพื่อเห็นแก่เธอผู้เป็นที่รัก เราขอบคุณท่านด้วยสุดจิตสุดใจ ด้วยความรักและความกตัญญูทั้งมวล ขอสวรรค์อยู่เคียงข้างท่าน!"

Her father's only answer was to draw his hands through his white hair, and wring them with a shriek of anguish.

คำตอบเดียวของบิดาเธอคือการเอามือสองข้างลูบผ่านผมขาวของตน แล้วบิดมือนั้นพร้อมกับเปล่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดสุดแสน

"It could not be otherwise," said the prisoner.

"มันไม่อาจเป็นอย่างอื่นได้" นักโทษกล่าว