A Tale of Two Cities — Page 3

"All things have worked together as they have fallen out. It was the always-vain endeavour to discharge my poor mother's trust that first brought my fatal presence near you. Good could never come of such evil, a happier end was not in nature to so unhappy a beginning. Be comforted, and forgive me. Heaven bless you!"

"ทุกสิ่งทุกอย่างได้ดำเนินมาพร้อมกันตามที่มันได้เกิดขึ้น การพยายามอันไร้ผลเสมอมาที่จะปฏิบัติตามความไว้วางใจของแม่ผู้น่าสงสารของฉัน คือสิ่งที่นำการปรากฏตัวอันร้ายกาจของฉันมาใกล้เธอเป็นครั้งแรก ความดีไม่อาจเกิดจากความชั่วร้ายเช่นนี้ได้ ตอนจบที่มีความสุขกว่านี้ไม่อาจเป็นไปได้ตามธรรมชาติสำหรับการเริ่มต้นที่เศร้าหมองเช่นนี้ จงปลอบใจตัวเองเถิด และอภัยโทษให้ฉันด้วย สวรรค์ขอคุ้มครองเธอ!"

As he was drawn away, his wife released him, and stood looking after him with her hands touching one another in the attitude of prayer, and with a radiant look upon her face, in which there was even a comforting smile.

ขณะที่เขาถูกพาตัวออกไป ภรรยาของเขาก็ปล่อยเขา และยืนมองตามเขาไปด้วยมือที่ประสานกันในท่าของการสวดมนต์ และด้วยแววตาที่เปล่งประกายบนใบหน้าของเธอ ซึ่งมีแม้กระทั่งรอยยิ้มที่ปลอบใจอยู่ด้วย

As he went out at the prisoners' door, she turned, laid her head lovingly on her father's breast, tried to speak to him, and fell at his feet.

เมื่อเขาออกไปทางประตูของนักโทษ เธอหันกลับมา วางศีรษะของเธออย่างรักใคร่บนอกของพ่อ พยายามพูดกับเขา และล้มลงที่เท้าของเขา

Then, issuing from the obscure corner from which he had never moved, Sydney Carton came and took her up.

จากนั้น ซิดนีย์ คาร์ตันก็ออกมาจากมุมมืดที่เขาไม่เคยขยับออกไปเลย และเข้ามาอุ้มเธอขึ้น

Only her father and Mr. Lorry were with her.

มีเพียงพ่อของเธอและคุณลอร์รีเท่านั้นที่อยู่กับเธอ

His arm trembled as it raised her, and supported her head.

แขนของเขาสั่นขณะที่ยกเธอขึ้นและประคองศีรษะของเธอ

Yet, there was an air about him that was not all of pity--that had a flush of pride in it.

กระนั้น มีบางอย่างในท่าทีของเขาที่ไม่ใช่ความสงสารทั้งหมด แต่มีความภาคภูมิใจปนอยู่ด้วย

"Shall I take her to a coach? I shall never feel her weight."

"ให้ฉันพาเธอไปที่รถม้าไหม ฉันจะไม่มีวันรู้สึกถึงน้ำหนักของเธอเลย"

He carried her lightly to the door, and laid her tenderly down in a coach.

เขาอุ้มเธออย่างเบาๆ ไปยังประตู และวางเธอลงอย่างอ่อนโยนในรถม้า

Her father and their old friend got into it, and he took his seat beside the driver.

พ่อของเธอและเพื่อนเก่าของพวกเขาขึ้นรถม้า และเขาก็นั่งลงข้างๆ คนขับ