A Tale of Two Cities — Page 3

เป็นไปได้มากทีเดียวว่าในโรงเรือนทรุดโทรมของชาวนาผู้ไถพรวนผืนดินหนักแน่นแถบปารีสนั้น ในวันนั้นเองได้มีเกวียนหยาบๆ ที่เปื้อนโคลนชนบท ถูกหมูมาดมหัว และมีสัตว์ปีกมาเกาะนอน หลบซ่อนอยู่กลางสายฝน ซึ่งนายทุ่งมฤตยูได้แยกเก็บไว้แล้วเพื่อเป็นเกวียนประหารแห่งการปฏิวัติ

It is likely enough that in the rough outhouses of some tillers of the heavy lands adjacent to Paris, there were sheltered from the weather that very day, rude carts, bespattered with rustic mire, snuffed about by pigs, and roosted in by poultry, which the Farmer, Death, had already set apart to be his tumbrils of the Revolution.

แต่ทั้งนายป่าและนายทุ่งนั้น แม้จะทำงานอย่างไม่หยุดหย่อน ก็ทำงานอย่างเงียบงัน และไม่มีผู้ใดได้ยินเสียงพวกเขาขณะที่เดินเหยียบย่างอย่างเงียบเชียบ ยิ่งกว่านั้น การที่จะนึกสงสัยแม้แต่น้อยว่าพวกเขากำลังตื่นตัวอยู่นั้น ถือเป็นการนอกรีตและทรยศ

But that Woodman and that Farmer, though they work unceasingly, work silently, and no one heard them as they went about with muffled tread: the rather, forasmuch as to entertain any suspicion that they were awake, was to be atheistical and traitorous.

ในอังกฤษนั้น แทบจะไม่มีความสงบเรียบร้อยและการคุ้มครองเพียงพอที่จะทำให้ประชาชาติอวดอ้างภาคภูมิใจได้มากนัก

In England, there was scarcely an amount of order and protection to justify much national boasting.