Adventures of Huckleberry Finn — Page 1

By-and-by it was getting-up time.

ไม่นานนักก็ถึงเวลาตื่นนอน

So I come down the ladder and started for down-stairs; but as I come to the girls' room the door was open, and I see Mary Jane setting by her old hair trunk, which was open and she'd been packing things in it—getting ready to go to England.

ฉันจึงลงบันไดและมุ่งหน้าไปยังชั้นล่าง แต่พอมาถึงห้องของพวกสาวๆ ประตูก็เปิดอยู่ และฉันเห็นแมรี่ เจนนั่งอยู่ข้างหีบเก็บผมเก่าๆ ซึ่งเปิดอยู่ และเธอกำลังบรรจุของลงไปในนั้น เตรียมตัวจะเดินทางไปอังกฤษ

But she had stopped now with a folded gown in her lap, and had her face in her hands, crying.

แต่ตอนนี้เธอหยุดนิ่งอยู่ โดยมีชุดที่พับไว้วางอยู่บนตัก และฝังหน้าไว้ในมือ ร้องไห้อยู่

I felt awful bad to see it; of course anybody would.

ฉันรู้สึกแย่มากที่เห็นเช่นนั้น ใครๆ ก็คงรู้สึกเช่นกัน

I went in there and says:

ฉันเดินเข้าไปในห้องแล้วพูดว่า

"Miss Mary Jane, you can't a-bear to see people in trouble, and _I_ can't—most always.

"คุณแมรี่ เจน คุณทนไม่ได้ที่จะเห็นคนอื่นมีทุกข์ และฉันก็ทนไม่ได้เช่นกัน เกือบทุกครั้ง

Tell me about it."

เล่าให้ฉันฟังสิ"

So she done it.

เธอจึงเล่าให้ฟัง

And it was the niggers—I just expected it.

และมันเป็นเรื่องของพวกทาสนั้น ฉันเดาได้พอดีเลย

She said the beautiful trip to England was most about spoiled for her; she didn't know _how_ she was ever going to be happy there, knowing the mother and the children warn't ever going to see each other no more—and then busted out bitterer than ever, and flung up her hands, and says:

เธอบอกว่าการเดินทางที่งดงามไปอังกฤษนั้นเกือบจะพังทลายไปสำหรับเธอแล้ว เธอไม่รู้เลยว่าจะมีความสุขที่นั่นได้อย่างไร เมื่อรู้ว่าแม่และลูกๆ จะไม่มีวันได้พบกันอีกต่อไป แล้วเธอก็ระเบิดร้องไห้หนักกว่าเดิม ยกมือขึ้น และพูดว่า

"Oh, dear, dear, to think they ain't _ever_ going to see each other any more!"

"โอ้ พระเจ้า พระเจ้า นึกว่าพวกเขาจะไม่มีวันได้พบกันอีกเลย!"

"But they _will_—and inside of two weeks—and I _know_ it!" says I.

"แต่พวกเขาจะได้พบกัน และภายในสองสัปดาห์ด้วย และฉันรู้แน่ๆ!" ฉันพูด

Laws, it was out before I could think!

พระเจ้าช่วย มันหลุดออกปากไปก่อนที่ฉันจะทันคิด!

And before I could budge she throws her arms around my neck and told me to say it _again_, say it _again_, say it _again!

และก่อนที่ฉันจะขยับตัวได้ เธอก็โยนแขนทั้งสองโอบรอบคอฉัน และบอกให้ฉันพูดอีกครั้ง พูดอีกครั้ง พูดอีกครั้ง!