Anna Karenina — Page 2

เธอพอใจและมีความสุขกับลูกๆ ของเธอ ฉันไม่เคยเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเธอในเรื่องใดเลย

She was contented and happy in her children; I never interfered with her in anything;

ฉันปล่อยให้เธอจัดการลูกๆ และบ้านตามที่เธอต้องการ

I let her manage the children and the house just as she liked.

เป็นความจริงที่การที่ _เธอ_ เคยเป็นครูพี่เลี้ยงในบ้านเรานั้นเป็นเรื่องไม่ดี

It's true it's bad _her_ having been a governess in our house.

นั่นแหละมันไม่ดี! การเกี้ยวพาราสีครูพี่เลี้ยงของตัวเองนั้นเป็นเรื่องต่ำทราม หยาบโลน

That's bad! There's something common, vulgar, in flirting with one's governess.

แต่ครูพี่เลี้ยงคนนั้นช่างน่าหลงใหลเหลือเกิน!

But what a governess!

(เขานึกภาพดวงตาสีดำซุกซนของมาดมัวแซล โรลองด์และรอยยิ้มของเธอได้อย่างชัดเจน)

(He vividly recalled the roguish black eyes of Mlle. Roland and her smile.)

แต่ถึงอย่างไร ตลอดช่วงเวลาที่เธออยู่ในบ้าน ฉันก็ยังคุมสติตัวเองไว้ได้

But after all, while she was in the house, I kept myself in hand.

และที่เลวร้ายที่สุดในทั้งหมดนี้คือเธอนั้น... ดูเหมือนว่าโชคร้ายจะประสงค์ให้เป็นเช่นนั้น!

And the worst of it all is that she's already ... it seems as if ill-luck would have it so!

โอ้ โอ้! แต่จะทำอย่างไร จะทำอะไรได้บ้าง?

Oh, oh! But what, what is to be done?

ไม่มีทางออกใด นอกจากทางออกสากลที่ชีวิตมอบให้กับทุกคำถาม แม้แต่คำถามที่ซับซ้อนและแก้ไม่ได้มากที่สุด

There was no solution, but that universal solution which life gives to all questions, even the most complex and insoluble.

คำตอบนั้นคือ: เราต้องใช้ชีวิตตามความต้องการของแต่ละวัน นั่นคือการลืมตัวเอง

That answer is: one must live in the needs of the day—that is, forget oneself.

การลืมตัวเองในความหลับนั้นเป็นไปไม่ได้ในตอนนี้ อย่างน้อยก็จนกว่าจะถึงกลางคืน

To forget himself in sleep was impossible now, at least till nighttime;

เขาไม่อาจหวนกลับไปหาเสียงเพลงที่ขับกล่อมโดยสตรีแห่งขวดเหล้าได้อีกแล้ว ดังนั้นเขาจึงต้องลืมตัวเองในความฝันของชีวิตประจำวัน

he could not go back now to the music sung by the decanter-women; so he must forget himself in the dream of daily life.

"แล้วเราจะค่อยดูกัน" สเตปัน อาร์คาเดียวิชกล่าวกับตัวเอง

"Then we shall see," Stepan Arkadyevitch said to himself,

และลุกขึ้น เขาสวมเสื้อคลุมนอนสีเทาที่บุด้วยผ้าไหมสีน้ำเงิน ผูกพู่ให้เป็นปม

and getting up he put on a gray dressing-gown lined with blue silk, tied the tassels in a knot,

และหายใจเข้าลึกๆ สูดอากาศเข้าสู่อกกว้างเปลือยของเขา

and, drawing a deep breath of air into his broad, bare chest,

เขาเดินไปที่หน้าต่างด้วยก้าวที่มั่นใจตามเคย โดยกางเท้าออกซึ่งแบกรับร่างกายอันเต็มอิ่มของเขาได้อย่างง่ายดาย

he walked to the window with his usual confident step, turning out his feet that carried his full frame so easily.