Anne of Green Gables — Page 4

โดยปกติแล้วเขาไม่ค่อยเข้าเมืองในช่วงเวลานี้ของปี และเขาไม่เคยไปเยี่ยมเยียนใครเลย ถ้าเมล็ดพันธุ์หัวผักกาดของเขาหมด เขาก็คงไม่แต่งตัวดีแล้วเอารถม้าไปซื้อหาอีก เขาขับรถไม่เร็วพอที่จะไปตามหมอ แต่บางอย่างต้องเกิดขึ้นนับตั้งแต่คืนที่แล้วจนทำให้เขาออกเดินทาง ฉันงงมากจริงๆ และฉันจะไม่มีวันสงบใจได้สักนาทีจนกว่าจะรู้ว่าอะไรทำให้แมทธิว คัทเบิร์ตออกจากแอฟอนลีในวันนี้

He doesn't generally go to town this time of year and he never visits; if he'd run out of turnip seed he wouldn't dress up and take the buggy to go for more; he wasn't driving fast enough to be going for a doctor. Yet something must have happened since last night to start him off. I'm clean puzzled, that's what, and I won't know a minute's peace of mind or conscience until I know what has taken Matthew Cuthbert out of Avonlea today.

หลังจากดื่มชาแล้ว นางราเชลก็ออกเดินทาง เธอไม่ต้องเดินทางไกลนัก บ้านหลังใหญ่ที่คดเคี้ยวและร่มรื่นด้วยสวนผลไม้ซึ่งเป็นที่อยู่ของตระกูลคัทเบิร์ตนั้นอยู่ห่างออกไปเพียงไม่ถึงหนึ่งในสี่ไมล์จากลินด์ส ฮอลโลว์

Accordingly after tea Mrs. Rachel set out; she had not far to go; the big, rambling, orchard-embowered house where the Cuthberts lived was a scant quarter of a mile up the road from Lynde's Hollow.

แต่ถนนยาวก็ทำให้ระยะทางไกลขึ้นมากทีเดียว

To be sure, the long lane made it a good deal further.

บิดาของแมทธิว คัทเบิร์ต ซึ่งเป็นคนขี้อายและเงียบขรึมไม่ต่างจากลูกชายที่ตามมาภายหลัง ได้สร้างบ้านในที่ที่ห่างไกลจากผู้คนให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ โดยไม่ถึงกับต้องหนีเข้าไปอยู่ในป่า

Matthew Cuthbert's father, as shy and silent as his son after him, had got as far away as he possibly could from his fellow men without actually retreating into the woods when he founded his homestead.

กรีน เกเบิลส์ถูกสร้างขึ้นที่ขอบสุดของที่ดินที่บุกเบิกไว้ และยังคงตั้งอยู่ที่นั่นมาจนถึงทุกวันนี้ แทบมองไม่เห็นจากถนนสายหลักที่บ้านเรือนอื่นๆ ในแอฟอนลีตั้งอยู่อย่างเป็นกันเองเคียงข้างกัน

Green Gables was built at the furthest edge of his cleared land and there it was to this day, barely visible from the main road along which all the other Avonlea houses were so sociably situated.

นางราเชล ลินด์ไม่คิดว่าการอยู่อาศัยในสถานที่เช่นนั้นจะเรียกว่าการ 'ใช้ชีวิต' ได้เลย

Mrs. Rachel Lynde did not call living in such a place living at all.

"มันเป็นแค่การ 'อยู่ไปวันๆ' เท่านั้นเอง" เธอกล่าวขณะเดินไปตามทางเดินที่มีรอยล้อลึกและมีหญ้าขึ้น ขนาบข้างด้วยพุ่มกุหลาบป่า

"It's just staying, that's what," she said as she stepped along the deep-rutted, grassy lane bordered with wild rose bushes.