Beowulf: An Anglo-Saxon Epic Poem — Page 4

ในบรรดานักแปลที่ใช้บทกวี หลายคนเขียนจากมุมมองที่ดูเหมือนจะเป็นความเข้าใจผิด

Of those translators who have used verse, several have written from what would seem a mistaken point of view.

ตัวอย่างเช่น เป็นการเหมาะสมหรือไม่ที่จะนำบทพูดอันเคร่งขรึมและสง่างามของเบวูล์ฟและโรธการ์มาใส่ในจังหวะบัลลาด ที่เบาสบายและลอยละล่องไปในอากาศ

Is it proper, for instance, that the grave and solemn speeches of Beowulf and Hrothgar be put in ballad measures, tripping lightly and airily along?

หรืออีกครั้ง เป็นการเหมาะสมหรือไม่ที่จะถ่ายทอดดนตรีทางการทหารอันหยาบกร้านของบทกวีแองโกล-แซกซันให้แก่เราในจังหวะราบเรียบของบทกวีสมัยใหม่ที่ไม่มีสัมผัส

Or, again, is it fitting that the rough martial music of Anglo-Saxon verse be interpreted to us in the smooth measures of modern blank verse?

เราได้ยินสิ่งที่ถูกเรียกอย่างงดงามว่า "เสียงก้องกังวานของนักรบในชุดเกราะ" หรือไม่

Do we hear what has been beautifully called "the clanging tread of a warrior in mail"?

ในบรรดาคำแปลภาษาอังกฤษทั้งหมดของเบวูล์ฟ มีเพียงคำแปลของศาสตราจารย์การ์เน็ตต์เท่านั้นที่ให้ความคิดที่เพียงพอเกี่ยวกับลักษณะเด่นของมหากาพย์เยอรมันอันยิ่งใหญ่นี้

Of all English translations of Beowulf, that of Professor Garnett alone gives any adequate idea of the chief characteristics of this great Teutonic epic.

จังหวะที่ใช้ในการแปลฉบับนี้เชื่อว่าเป็นการจำลองต้นฉบับที่ใกล้เคียงที่สุดเท่าที่ภาษาอังกฤษสมัยใหม่จะอำนวย

The measure used in the present translation is believed to be as near a reproduction of the original as modern English affords.

จังหวะทำนองมีความคล้ายคลึงอย่างมากกับที่บราวนิงใช้ในบทกวีที่โดดเด่นที่สุดบางบทของเขา

The cadences closely resemble those used by Browning in some of his most striking poems.

การเน้นเสียงสี่จุดของบทกวีแองโกล-แซกซันได้รับการรักษาไว้ และอนุญาตให้มีธีซิสและอะนาครูซิสมากเท่าที่สอดคล้องกับจังหวะทำนองที่สม่ำเสมอ

The four stresses of the Anglo-Saxon verse are retained, and as much thesis and anacrusis is allowed as is consistent with a regular cadence.

มีการใช้อักษรซ้ำในวงกว้าง แต่เห็นว่าหูของคนสมัยใหม่คงจะแทบทนไม่ได้หากมีในทุกบรรทัด

Alliteration has been used to a large extent; but it was thought that modern ears would hardly tolerate it on every line.

มีการใช้สัมผัสท้ายบรรทัดเป็นครั้งคราว และสัมผัสภายในบรรทัดใช้เป็นระยะ ๆ

End-rhyme has been used occasionally; internal rhyme, sporadically.

ทั้งสองอย่างมีหลักฐานรองรับในบทกวีแองโกล-แซกซัน (สำหรับสัมผัสท้ายบรรทัด ดู 1_53, 1_54 สำหรับสัมผัสภายในบรรทัด ดู 2_21, 6_40)

Both have some warrant in Anglo-Saxon poetry. (For end-rhyme, see 1_53, 1_54; for internal rhyme, 2_21, 6_40.)

สิ่งที่กัมเมเร[1] เรียกว่า "ผู้ให้จังหวะสัมผัส" ได้รับการรักษาไว้อย่างระมัดระวัง กล่าวคือ พยางค์ที่เน้นเสียงแรกในครึ่งบรรทัดที่สองจะมีอักษรซ้ำเสมอ และพยางค์ที่เน้นเสียงสุดท้ายจะมีอักษรซ้ำเพียงเป็นระยะ ๆ เท่านั้น

What Gummere calls the "rime-giver" has been studiously kept; viz., the first accented syllable in the second half-verse always carries the alliteration; and the last accented syllable alliterates only sporadically.