Beyond Good and Evil — Page 4

จากการที่ได้จับตามองนักปรัชญาอย่างใกล้ชิด และได้อ่านความหมายแฝงในงานเขียนของพวกเขามานานพอสมควร บัดนี้ข้าพเจ้าบอกกับตัวเองว่า การคิดอย่างมีสติสัมปชัญญะส่วนใหญ่นั้นต้องจัดอยู่ในประเภทของหน้าที่ตามสัญชาตญาณ

Having kept a sharp eye on philosophers, and having read between their lines long enough, I now say to myself that the greater part of conscious thinking must be counted among the instinctive functions,

และสิ่งนี้ก็เป็นความจริงแม้แต่ในกรณีของการคิดเชิงปรัชญา จำเป็นต้องเรียนรู้ใหม่อีกครั้งในเรื่องนี้ เช่นเดียวกับที่เคยเรียนรู้ใหม่เกี่ยวกับการถ่ายทอดทางพันธุกรรมและ "ความมีมาแต่กำเนิด"

and it is so even in the case of philosophical thinking; one has here to learn anew, as one learned anew about heredity and "innateness."

เช่นเดียวกับที่การคลอดบุตรแทบไม่มีความสำคัญในกระบวนการและขั้นตอนทั้งหมดของการถ่ายทอดทางพันธุกรรม การ "มีสติรู้ตัว" ก็ไม่ได้ตรงข้ามกับสัญชาตญาณในความหมายที่เด็ดขาดใดๆ เช่นกัน

As little as the act of birth comes into consideration in the whole process and procedure of heredity, just as little is "being-conscious" OPPOSED to the instinctive in any decisive sense;

การคิดอย่างมีสติของนักปรัชญาส่วนใหญ่ได้รับอิทธิพลอย่างลับๆ จากสัญชาตญาณของเขา และถูกบังคับให้ไหลไปตามช่องทางที่กำหนดไว้

the greater part of the conscious thinking of a philosopher is secretly influenced by his instincts, and forced into definite channels.

และเบื้องหลังตรรกะทั้งหมดและความดูเหมือนมีอำนาจสูงสุดในการเคลื่อนไหวของมัน มีการประเมินคุณค่าอยู่ หรือพูดให้ตรงกว่านั้น มีความต้องการทางสรีรวิทยา เพื่อการดำรงรักษาวิถีชีวิตแบบใดแบบหนึ่งโดยเฉพาะ

And behind all logic and its seeming sovereignty of movement, there are valuations, or to speak more plainly, physiological demands, for the maintenance of a definite mode of life

ตัวอย่างเช่น การที่สิ่งที่แน่นอนมีคุณค่ามากกว่าสิ่งที่ไม่แน่นอน การที่มายาภาพมีคุณค่าน้อยกว่า "ความจริง" การประเมินคุณค่าเหล่านั้น แม้จะมีความสำคัญในเชิงควบคุมสำหรับพวกเรา แต่ก็อาจเป็นเพียงการประเมินคุณค่าอย่างผิวเผินเท่านั้น

For example, that the certain is worth more than the uncertain, that illusion is less valuable than "truth" such valuations, in spite of their regulative importance for US, might notwithstanding be only superficial valuations,

เป็นความโง่เขลาประเภทพิเศษ ซึ่งอาจจำเป็นสำหรับการดำรงอยู่ของสิ่งมีชีวิตอย่างพวกเราก็ได้ สมมติว่าในความเป็นจริงแล้ว มนุษย์ไม่ใช่ "มาตรวัดของสรรพสิ่ง" เสียทีเดียว

special kinds of niaiserie, such as may be necessary for the maintenance of beings such as ourselves. Supposing, in effect, that man is not just the "measure of things."

ความเท็จของความคิดเห็นหนึ่งๆ ไม่ได้เป็นข้อโต้แย้งต่อความคิดเห็นนั้นสำหรับเรา บางทีนี่อาจเป็นจุดที่ภาษาใหม่ของเราฟังดูแปลกประหลาดที่สุด

The falseness of an opinion is not for us any objection to it: it is here, perhaps, that our new language sounds most strangely.