Bleak House — Page 2

การปิดเรื่องเล่าของเอสเธอร์

The Close of Esther's Narrative

คำนำ

PREFACE

ผู้พิพากษาศาลชานเซอรีท่านหนึ่งได้กรุณาแจ้งให้ฉันทราบครั้งหนึ่ง ในฐานะที่เป็นหนึ่งในกลุ่มชายหญิงประมาณหนึ่งร้อยห้าสิบคนที่ไม่ได้อยู่ภายใต้ข้อสงสัยใดๆ เรื่องความวิกลจริต

A Chancery judge once had the kindness to inform me, as one of a company of some hundred and fifty men and women not labouring under any suspicions of lunacy,

ว่าศาลชานเซอรี แม้จะเป็นเรื่องที่ถูกวิพากษ์วิจารณ์อย่างกว้างขวางในหมู่ประชาชน (ซึ่งตรงจุดนั้นฉันคิดว่าสายตาของท่านผู้พิพากษาหันมามองทางฉัน) แต่ก็แทบจะไม่มีข้อบกพร่องใดเลย

that the Court of Chancery, though the shining subject of much popular prejudice (at which point I thought the judge's eye had a cast in my direction), was almost immaculate.

ท่านยอมรับว่าเคยมีข้อบกพร่องเล็กน้อยในอัตราความคืบหน้าของศาล แต่สิ่งนี้ถูกพูดเกินจริง และเกิดขึ้นทั้งหมดเพราะ "ความตระหนี่ของสาธารณชน"

There had been, he admitted, a trivial blemish or so in its rate of progress, but this was exaggerated and had been entirely owing to the "parsimony of the public,"

ซึ่งสาธารณชนผู้มีความผิดนั้น ดูเหมือนว่าจนกระทั่งเมื่อไม่นานมานี้ ได้มุ่งมั่นอย่างแน่วแน่ที่สุดที่จะไม่ขยายจำนวนผู้พิพากษาศาลชานเซอรีที่ได้รับการแต่งตั้ง ซึ่งฉันเชื่อว่าแต่งตั้งโดยพระเจ้าริชาร์ดที่สอง แต่จะเป็นกษัตริย์องค์อื่นก็ไม่ต่างกัน

which guilty public, it appeared, had been until lately bent in the most determined manner on by no means enlarging the number of Chancery judges appointed—I believe by Richard the Second, but any other king will do as well.

สิ่งนี้ดูเหมือนเป็นเรื่องตลกที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะนำมาใส่ไว้ในเนื้อหาของหนังสือเล่มนี้ มิฉะนั้นฉันคงได้นำมันไปใส่ในปากของคอนเวอร์เซชัน เคนจ์ หรือมิสเตอร์โวลส์ ซึ่งฉันคิดว่าเรื่องตลกนั้นน่าจะมาจากคนใดคนหนึ่งในสองคนนั้น

This seemed to me too profound a joke to be inserted in the body of this book or I should have restored it to Conversation Kenge or to Mr. Vholes, with one or other of whom I think it must have originated.

ในปากของคนเหล่านั้น ฉันอาจจะนำมันมาคู่กับคำอ้างอิงที่เหมาะสมจากบทกวีโซเน็ตของเชกสเปียร์บทหนึ่ง

In such mouths I might have coupled it with an apt quotation from one of Shakespeare's sonnets:

"ธรรมชาติของข้าถูกปราบปราม ให้เหมือนกับสิ่งที่มันทำงานอยู่ ดั่งมือของช่างย้อม จงสงสารข้าเถิด และขอให้ข้าได้รับการฟื้นฟูใหม่!"

"My nature is subdued To what it works in, like the dyer's hand: Pity me, then, and wish I were renewed!