Cranford — Page 2

"ผู้ชาย" อย่างที่คนหนึ่งในพวกเธอเคยบอกฉันครั้งหนึ่งว่า "เป็นสิ่งที่อยู่ในบ้านได้อย่างไม่เข้าท่าเลย!"

"A man," as one of them observed to me once, "is _so_ in the way in the house!"

แม้ว่าบรรดาสุภาพสตรีแห่งแครนฟอร์ดจะรู้กิจกรรมของกันและกันทั้งหมด แต่พวกเธอก็ไม่ค่อยสนใจความคิดเห็นของกันและกันเลย

Although the ladies of Cranford know all each other's proceedings, they are exceedingly indifferent to each other's opinions.

ที่จริงแล้ว เนื่องจากแต่ละคนมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ไม่ต้องพูดถึงความแปลกประหลาดที่พัฒนาขึ้นอย่างเด่นชัด ไม่มีอะไรง่ายไปกว่าการโต้ตอบด้วยวาจา

Indeed, as each has her own individuality, not to say eccentricity, pretty strongly developed, nothing is so easy as verbal retaliation;

แต่ไม่ทราบทำไม ความปรารถนาดีก็ยังคงครอบงำพวกเธออยู่ในระดับที่มากพอสมควร

but, somehow, good-will reigns among them to a considerable degree.

บรรดาสุภาพสตรีแห่งแครนฟอร์ดมีการทะเลาะเบาะแว้งกันเพียงเล็กน้อยเป็นครั้งคราว โดยระบายออกมาด้วยคำพูดที่ฉุนเฉียวและการสั่นศีรษะด้วยความโกรธ

The Cranford ladies have only an occasional little quarrel, spirited out in a few peppery words and angry jerks of the head;

เพียงพอที่จะป้องกันไม่ให้วิถีชีวิตอันราบเรียบของพวกเธอกลายเป็นสิ่งที่น่าเบื่อหน่ายเกินไป

just enough to prevent the even tenor of their lives from becoming too flat.

การแต่งกายของพวกเธอนั้นเป็นอิสระจากแฟชั่นอย่างมาก ดังที่พวกเธอกล่าวว่า "การที่เราแต่งกายที่นี่ในแครนฟอร์ดมีความหมายอะไร ในเมื่อทุกคนรู้จักเราอยู่แล้ว?"

Their dress is very independent of fashion; as they observe, "What does it signify how we dress here at Cranford, where everybody knows us?"

และถ้าพวกเธอออกไปนอกบ้าน เหตุผลของพวกเธอก็สมเหตุสมผลเช่นกันว่า "การที่เราแต่งกายที่นี่มีความหมายอะไร ในเมื่อไม่มีใครรู้จักเราเลย?"

And if they go from home, their reason is equally cogent, "What does it signify how we dress here, where nobody knows us?"

วัสดุของเสื้อผ้าของพวกเธอโดยทั่วไปดีและเรียบง่าย และส่วนใหญ่ก็ระมัดระวังเรื่องความสะอาดเกือบเทียบเท่ากับมิสไทเลอร์ผู้ล่วงลับซึ่งเป็นที่รำลึกถึงในเรื่องความสะอาด

The materials of their clothes are, in general, good and plain, and most of them are nearly as scrupulous as Miss Tyler, of cleanly memory;

แต่ฉันขอรับประกันได้ว่า แขนเสื้อกีโยต์แบบสุดท้าย กระโปรงชั้นในที่รัดและคับแคบที่สุดที่ยังคงสวมใส่อยู่ในอังกฤษ ถูกพบเห็นที่แครนฟอร์ด และถูกมองโดยไม่มีรอยยิ้มใดๆ

but I will answer for it, the last gigot, the last tight and scanty petticoat in wear in England, was seen in Cranford—and seen without a smile.

ฉันสามารถยืนยันได้เกี่ยวกับร่มผ้าไหมสีแดงประจำตระกูลอันโอ่อ่าอลังการ ซึ่งหญิงโสดตัวเล็กๆ ผู้อ่อนโยน ที่เหลืออยู่เพียงคนเดียวจากพี่น้องจำนวนมาก เคยใช้เดินเตาะแตะไปโบสถ์ในวันที่ฝนตก

I can testify to a magnificent family red silk umbrella, under which a gentle little spinster, left alone of many brothers and sisters, used to patter to church on rainy days.