Crime and Punishment — Page 1

ในคืนที่ร้อนระอุอย่างผิดปกติของต้นเดือนกรกฎาคม ชายหนุ่มคนหนึ่งออกมาจากห้องใต้หลังคาที่เขาเช่าพักอยู่ในซอย S. แล้วเดินช้าๆ ราวกับลังเลใจ มุ่งหน้าไปยังสะพาน K.

On an exceptionally hot evening early in July a young man came out of the garret in which he lodged in S. Place and walked slowly, as though in hesitation, towards K. bridge.

เขาหลีกเลี่ยงการพบหน้าเจ้าของบ้านบนบันไดได้สำเร็จ

He had successfully avoided meeting his landlady on the staircase.

ห้องใต้หลังคาของเขาอยู่ใต้หลังคาของตึกสูงห้าชั้น และมีลักษณะคล้ายตู้เก็บของมากกว่าจะเป็นห้องพัก

His garret was under the roof of a high, five-storied house and was more like a cupboard than a room.

เจ้าของบ้านที่ให้เขาเช่าห้องใต้หลังคา พร้อมทั้งจัดอาหารและบริการต่างๆ พักอยู่ที่ชั้นล่างลงไป และทุกครั้งที่เขาออกไปข้างนอก เขาจำต้องผ่านห้องครัวของเธอซึ่งประตูเปิดค้างอยู่เสมอ

The landlady who provided him with garret, dinners, and attendance, lived on the floor below, and every time he went out he was obliged to pass her kitchen, the door of which invariably stood open.

และทุกครั้งที่เดินผ่าน ชายหนุ่มก็รู้สึกหวาดหวั่นและตื่นกลัว จนทำให้เขาขมวดคิ้วและรู้สึกอับอาย

And each time he passed, the young man had a sick, frightened feeling, which made him scowl and feel ashamed.

เขาเป็นหนี้เจ้าของบ้านอย่างไม่มีหวังจะชำระได้ และกลัวที่จะพบหน้าเธอ

He was hopelessly in debt to his landlady, and was afraid of meeting her.

ไม่ใช่เพราะเขาเป็นคนขี้ขลาดหรืออ่อนแอแต่อย่างใด แต่ตรงกันข้ามเสียด้วยซ้ำ เพียงแต่ในช่วงเวลาที่ผ่านมา เขาตกอยู่ในสภาวะเครียดและหงุดหงิดอย่างหนัก จนเกือบจะกลายเป็นโรคคิดมาก

This was not because he was cowardly and abject, quite the contrary; but for some time past he had been in an overstrained irritable condition, verging on hypochondria.

เขาหมกมุ่นอยู่กับตัวเองอย่างสิ้นเชิง และตัดตัวเองออกจากคนรอบข้างจนถึงขนาดที่เขาหวาดกลัวการพบปะผู้คน ไม่เพียงแค่เจ้าของบ้าน แต่รวมถึงทุกคนด้วย

He had become so completely absorbed in himself, and isolated from his fellows that he dreaded meeting, not only his landlady, but anyone at all.

เขาถูกความยากจนกดทับ แต่ความวิตกกังวลเกี่ยวกับสถานการณ์ของตนได้หยุดกดดันเขาในช่วงหลังนี้แล้ว

He was crushed by poverty, but the anxieties of his position had of late ceased to weigh upon him.

เขาเลิกใส่ใจกับเรื่องสำคัญในทางปฏิบัติ และสูญเสียความปรารถนาที่จะทำเช่นนั้นไปโดยสิ้นเชิง

He had given up attending to matters of practical importance; he had lost all desire to do so.

ไม่มีสิ่งใดที่เจ้าของบ้านจะทำได้ที่ทำให้เขารู้สึกหวาดกลัวอย่างแท้จริงอีกต่อไป

Nothing that any landlady could do had a real terror for him.