East of the Sun and West of the Moon: Old Tales from the North — Page 125

พวกเขาพูดว่า 'ก่อนอื่นเลย ไม่มีสักคนในกลุ่มทั้งหมดที่สามารถขึ้นไปได้แม้แต่ก้าวเดียว แต่ในที่สุดก็มีชายคนหนึ่งสวมชุดเกราะทองเหลือง พร้อมบังเหียนและอานม้าทองเหลือง สว่างจ้าจนแสงอาทิตย์สะท้อนออกมาให้เห็นได้ไกลถึงหนึ่งไมล์'

他们说：'首先，整群人里没有一个人能迈上哪怕一步，但最终来了一个人，他穿着一套黄铜盔甲，配着黄铜缰绳和马鞍，亮得让阳光在一英里外都能反射出来。'

'เขาเป็นนักขี่ม้าที่เก่งกาจจริงๆ! เขาขึ้นไปได้หนึ่งในสามของเนินแก้ว และคงขึ้นไปได้ถึงยอดได้อย่างง่ายดาย ถ้าเขาต้องการ แต่เขากลับขี่กลับลงมา อาจจะคิดว่าแค่นี้ก็พอสำหรับครั้งนี้แล้ว'

'他真是个了不起的骑手！他骑到了玻璃山三分之一的地方，要是他愿意，完全可以骑到山顶，但他却转身骑了下来，也许觉得这次到此为止就够了。'

'โอ้! ฉันอยากจะได้เห็นเขาจริงๆ เลย' บูทส์พูดขึ้น ขณะที่เขานั่งอยู่ข้างเตาไฟและสอดเท้าเข้าไปในเถ้าถ่านตามนิสัยของเขา

'哦！我真的好想见见他啊。'靴子说道，他坐在壁炉边，像往常一样把脚插进灰烬里。

'โอ้!' พี่ชายทั้งสองพูด 'อยากดูใช่ไหม? แกดูไม่เหมาะที่จะคบหากับเจ้านายผู้สูงศักดิ์เลย สัตว์น่าเกลียด นั่งอยู่ท่ามกลางเถ้าถ่านแบบนั้น'

'哦！'他的哥哥们说，'你想去？你哪配跟那些高贵的大人物为伍，你这个坐在灰堆里的邋遢东西！'

วันรุ่งขึ้น พี่ชายทั้งสองต่างพากันจะออกเดินทางอีกครั้ง และบูทส์ก็ขอร้องพวกเขาอีกครั้งให้พาเขาไปด้วยเพื่อดูการขี่ม้า แต่พวกเขาก็ไม่ยอมรับเขาไม่ว่าในราคาใด โดยบอกว่าเขาน่าเกลียดและสกปรกเกินไป

第二天，哥哥们又都要出发了，靴子再次求他们带他去看比赛，但无论如何他们都不肯带他，说他太丑太邋遢了。

'ก็ช่างเถอะ!' บูทส์พูด 'ถ้าฉันจะไป ฉันก็ต้องไปคนเดียว ฉันไม่กลัว'

'好吧，好吧！'靴子说，'如果我要去，就得自己去。我不怕。'