History of the Decline and Fall of the Roman Empire — Volume 1 — Page 8

ประวัติศาสตร์ของชาติใดก็ตาม หากจะให้สมบูรณ์แบบแล้ว ก็ต้องเป็นในแง่หนึ่งประวัติศาสตร์ของยุโรปด้วย

Every national history, to be complete, must, in a certain sense, be the history of Europe;

เราไม่อาจทราบได้ว่าจะต้องสืบย้อนเหตุการณ์ที่ใกล้ชิดที่สุดของเราไปไกลถึงดินแดนแห่งใด

there is no knowing to how remote a quarter it may be necessary to trace our most domestic events;

และจากประเทศที่ดูเหมือนไม่มีความเกี่ยวข้องกันเลย แรงผลักดันที่กำหนดทิศทางของกระแสเหตุการณ์ทั้งหมดอาจมีจุดกำเนิดได้

from a country, how apparently disconnected, may originate the impulse which gives its direction to the whole course of affairs.

ด้วยการเลียนแบบแบบอย่างจากนักเขียนคลาสสิก กิบบอนได้วางกรุงโรมไว้เป็นจุดศูนย์กลางซึ่งการสืบสวนของเขาแผ่ออกไปและยังคงอ้างอิงกลับมาโดยตลอด

In imitation of his classical models, Gibbon places Rome as the cardinal point from which his inquiries diverge, and to which they bear constant reference;

กระนั้น ช่างกว้างใหญ่ไพศาลยิ่งนักสำหรับพื้นที่ที่การสืบสวนเหล่านั้นได้ครอบคลุมถึง

yet how immeasurable the space over which those inquiries range!

ช่างสลับซับซ้อน ยุ่งเหยิง และดูเหมือนจะแก้ไม่ตกเพียงใด คือสาเหตุที่นำไปสู่ความเสื่อมของจักรวรรดิโรมัน

how complicated, how confused, how apparently inextricable the causes which tend to the decline of the Roman empire!

และมากมายเพียงใดที่ชนชาติต่างๆ หลั่งไหลออกมาเป็นกองทัพที่ปะปนและไม่ชัดเจน คอยเปลี่ยนแปลงขอบเขตทางภูมิศาสตร์และพรมแดนทางธรรมชาติอยู่ตลอดเวลา

how countless the nations which swarm forth, in mingling and indistinct hordes, constantly changing the geographical limits—incessantly confounding the natural boundaries!

เมื่อมองเผินๆ ช่วงเวลาทั้งหมดและสภาวะของโลกทั้งหมดดูเหมือนจะไม่เปิดโอกาสให้นักประวัติศาสตร์ผู้กล้าหาญได้ยืนหยัดอย่างมั่นคงได้เลย ไม่ต่างจากความโกลาหลในบทกวีของมิลตัน

At first sight, the whole period, the whole state of the world, seems to offer no more secure footing to an historical adventurer than the chaos of Milton—

ราวกับอยู่ในสภาวะแห่งความวุ่นวายที่ไม่อาจแก้ไขได้ ดังที่กวีได้บรรยายไว้อย่างดีที่สุดว่า

to be in a state of irreclaimable disorder, best described in the language of the poet:—

"มหาสมุทรมืดมิดไร้ขอบเขต ไร้มิติ ที่ซึ่งความยาว ความกว้าง และความสูง กาลเวลาและสถานที่ล้วนสูญสลาย ที่ซึ่งราตรีอันเก่าแก่ที่สุดและความโกลาหล บรรพบุรุษแห่งธรรมชาติ ครองความอนาธิปไตยชั่วนิรันดร์ ท่ามกลางเสียงของสงครามที่ไม่มีวันสิ้นสุด และดำรงอยู่ด้วยความสับสน"

"A dark Illimitable ocean, without bound, Without dimension, where length, breadth, and height, And time, and place, are lost: where eldest Night And Chaos, ancestors of Nature, hold Eternal anarchy, amidst the noise Of endless wars, and by confusion stand."

เราตระหนักดีว่าความเป็นเอกภาพและความสอดคล้องกลมกลืนของการบรรยายที่ครอบคลุมช่วงเวลาแห่งความวุ่นวายทางสังคมนี้ จะต้องเกิดจากทักษะและการจัดเรียงอันชาญฉลาดของนักประวัติศาสตร์เท่านั้น

We feel that the unity and harmony of narrative, which shall comprehend this period of social disorganization, must be ascribed entirely to the skill and luminous disposition of the historian.