Light O' the Morning: The Story of an Irish Girl — Page 5

ว่าพวกเราตระกูล O'Shanaghgan นั้นเป็นตระกูลที่ภาคภูมิใจที่สุดและเก่าแก่ที่สุดในแคว้นนี้

That we O'Shanaghgans are the proudest and oldest family in the county,

และแทบไม่มีชาวอังกฤษคนใดข้ามน้ำมาที่จะไม่ยอมสละทุกสิ่งที่ตนมีเพื่อแลกที่อยู่กับพวกเรา

and that there is scarcely an Englishman across the water who would not give all he possesses to change places with us.

คุณนายโอ'ชานาฮ์กันกล่าวว่า "เธอพูดเหมือนเด็กโง่เขลา"

"You talk like a silly child," said Mrs. O'Shanaghgan;

"และโปรดจำไว้ด้วยว่าฉันเป็นคนอังกฤษ"

"and please remember that I am English."

เด็กสาวกล่าวว่า "โอ้ แม่จ๋า หนูขอโทษมากเลย!"

"Oh, mummy, I am so sorry!" said the girl.

เธอวางหัวอันนุ่มนวลลงบนโซฟา แนบแก้มไปกับไหล่ของแม่

She laid her soft head down on the sofa, pressing it against her mother's shoulder.

"หนูไม่อาจนึกว่าแม่เป็นคนอังกฤษได้เลย" เธอกล่าว

"I cannot think of you as English," she said.

"แม่อยู่ที่นี่มาตลอดชีวิตของหนูทั้งชีวิต แม่เป็นของพ่อ และแม่ก็เป็นของเทอเรนซ์กับหนู

"You have lived here all, all my life. You belong to father, and you belong to Terence and me--

แม่จะเกี่ยวข้องอะไรกับชาวอังกฤษใจเย็นชาพวกนั้นได้อย่างไร"

what have you to do with the cold English?"

คุณนายโอ'ชานาฮ์กันกล่าวว่า "ฉันยังจำได้ว่ามีช่วงเวลาหนึ่งที่ฉันคิดว่าไอร์แลนด์เป็นสถานที่ที่ร้างเหงาและพระเจ้าทอดทิ้งที่สุดในโลก"

"I remember a time," said Mrs. O'Shanaghgan, "when I thought Ireland the most desolate and God-forsaken place on the earth.

เป็นความจริงที่ว่าตอนนี้ฉันเคยชินกับมันแล้ว

It is true I have become accustomed to it now.

แต่โนรา ถ้าเธอแค่เข้าใจได้ว่าบ้านเก่าของฉันนั้นเป็นอย่างไรจริงๆ"

But, Nora, if you only could realize what my old home was really like."

เด็กสาวกล่าวพร้อมกับมีเมฆหมอกบดบังดวงตาอันสดใสของเธอชั่วขณะว่า "หนูไม่อยากรู้จักบ้านใดที่แตกต่างจากบ้านนี้เลย"

"I don't want to realize any home different from this," said the girl, a cloud shading her bright eyes for the moment.

คุณนายโอ'ชานาฮ์กันกล่าวว่า "เธอโง่เขลาและมีอคติ มันเป็นเรื่องน่าทดสอบใจอย่างยิ่งสำหรับฉันที่มีลูกสาวที่ไม่เห็นอกเห็นใจเช่นนี้"

"You are silly and prejudiced," said Mrs. O'Shanaghgan. "It is a great trial to me to have a daughter so unsympathetic."

"โอ้ แม่จ๋า! หนูไม่ได้ตั้งใจจะไม่เห็นอกเห็นใจนะ ดูสิ ตอนนี้เราก็อยู่ด้วยกันอย่างอบอุ่นสบายใจดีแล้ว เล่านิทานเก่าๆ ให้หนูฟังสักเรื่องนะ หนูชอบฟังมากเลย"

"Oh, mummy! I don't mean to be unsympathetic. There now, we are quite cozy together. Tell me one of the old stories; I do so love to listen."

รอยขมวดคิ้วบนหน้าผากของคุณนายโอ'ชานาฮ์กันก็จางหายไป และเส้นแห่งความหงุดหงิดก็ลบเลือนออกจากใบหน้าของเธอ

The frown cleared from Mrs. O'Shanaghgan's forehead, and the peevish lines went out of her face.