Narrative of the Life of Frederick Douglass, an American Slave — Page 3

ที่นั่นมีชายคนหนึ่งยืนอยู่ ผู้ซึ่งมีรูปร่างสง่างามและสมส่วน มีสติปัญญาอันล้ำเลิศ มีความสามารถในการพูดอย่างเป็นธรรมชาติจนน่าอัศจรรย์ และมีจิตวิญญาณที่ประจักษ์ชัดว่า 'ถูกสร้างมาให้ด้อยกว่าเหล่าเทวดาเพียงเล็กน้อย'

There stood one, in physical proportion and stature commanding and exact—in intellect richly endowed—in natural eloquence a prodigy—in soul manifestly "created but a little lower than the angels"

—แต่กระนั้นเขาก็เป็นทาส ใช่แล้ว เป็นทาสที่หลบหนี—ตัวสั่นด้วยความหวาดกลัวเพื่อความปลอดภัยของตนเอง

—yet a slave, ay, a fugitive slave,—trembling for his safety,

แทบไม่กล้าเชื่อเลยว่าบนผืนแผ่นดินอเมริกาจะมีคนผิวขาวสักคนที่จะยื่นมือช่วยเหลือเขาโดยไม่คำนึงถึงอันตราย ด้วยความรักต่อพระเจ้าและมนุษยชาติ

hardly daring to believe that on the American soil, a single white person could be found who would befriend him at all hazards, for the love of God and humanity!

เขามีความสามารถสูงในฐานะมนุษย์ที่มีสติปัญญาและคุณธรรม ต้องการเพียงการศึกษาในปริมาณที่ไม่มากนักเพื่อทำให้เขาเป็นผู้ประดับสังคมและเป็นพรแก่เชื้อชาติของเขา

Capable of high attainments as an intellectual and moral being—needing nothing but a comparatively small amount of cultivation to make him an ornament to society and a blessing to his race—

แต่ตามกฎหมายของแผ่นดิน ตามเสียงของประชาชน และตามข้อกำหนดของกฎหมายทาส เขาเป็นเพียงทรัพย์สินชิ้นหนึ่ง สัตว์บรรทุกภาระ และทรัพย์สินส่วนบุคคลเท่านั้น!

by the law of the land, by the voice of the people, by the terms of the slave code, he was only a piece of property, a beast of burden, a chattel personal, nevertheless!

เพื่อนที่รักจากนิวเบดฟอร์ดได้โน้มน้าวให้คุณดักลาสขึ้นกล่าวปราศรัยต่อที่ประชุม

A beloved friend from New Bedford prevailed on Mr. DOUGLASS to address the convention.

เขาเดินขึ้นไปบนเวทีด้วยความลังเลและความอึดอัดใจ ซึ่งเป็นธรรมดาที่จิตใจอันละเอียดอ่อนจะรู้สึกเช่นนั้นในตำแหน่งที่แปลกใหม่เช่นนี้

He came forward to the platform with a hesitancy and embarrassment, necessarily the attendants of a sensitive mind in such a novel position.

หลังจากขอโทษในความไม่รู้ของตนเอง และเตือนผู้ฟังว่าการเป็นทาสนั้นเป็นโรงเรียนที่ห่วยแตกสำหรับสติปัญญาและจิตใจของมนุษย์

After apologizing for his ignorance, and reminding the audience that slavery was a poor school for the human intellect and heart,

เขาได้เล่าถึงเหตุการณ์บางส่วนในประวัติชีวิตของตนเองในฐานะทาส และในระหว่างการกล่าวสุนทรพจน์ เขาได้แสดงออกถึงความคิดอันสูงส่งและความรู้สึกซาบซึ้งตรึงใจมากมาย

he proceeded to narrate some of the facts in his own history as a slave, and in the course of his speech gave utterance to many noble thoughts and thrilling reflections.