Narrative of the Life of Frederick Douglass, an American Slave — Page 4

ทันทีที่เขานั่งลง เต็มไปด้วยความหวังและความชื่นชม ฉันก็ลุกขึ้นและประกาศว่า แพทริก เฮนรี่ ผู้มีชื่อเสียงในยุคปฏิวัติ ไม่เคยกล่าวสุนทรพจน์ที่ไพเราะจับใจเพื่ออิสรภาพได้เทียบเท่าสุนทรพจน์ที่เราเพิ่งได้ฟังจากปากของผู้หลบหนีที่ถูกตามล่าคนนั้น

As soon as he had taken his seat, filled with hope and admiration, I rose, and declared that PATRICK HENRY, of revolutionary fame, never made a speech more eloquent in the cause of liberty, than the one we had just listened to from the lips of that hunted fugitive.

นั่นคือสิ่งที่ฉันเชื่อในเวลานั้น และนั่นก็คือความเชื่อของฉันในบัดนี้

So I believed at that time—such is my belief now.

ฉันเตือนให้ผู้ฟังระลึกถึงอันตรายที่ล้อมรอบชายหนุ่มผู้ปลดปล่อยตัวเองคนนี้ทางภาคเหนือ แม้แต่ในแมสซาชูเซตส์ บนแผ่นดินของบรรพบุรุษแสวงบุญ ท่ามกลางลูกหลานของบรรพบุรุษแห่งการปฏิวัติ

I reminded the audience of the peril which surrounded this self-emancipated young man at the North,—even in Massachusetts, on the soil of the Pilgrim Fathers, among the descendants of revolutionary sires;

และฉันได้อุทธรณ์ต่อพวกเขาว่า พวกเขาจะยอมให้เขาถูกนำตัวกลับไปสู่ความเป็นทาสหรือไม่ ไม่ว่าจะมีกฎหมายหรือไม่มี ไม่ว่าจะมีรัฐธรรมนูญหรือไม่มี

and I appealed to them, whether they would ever allow him to be carried back into slavery,—law or no law, constitution or no constitution.

การตอบสนองนั้นเป็นเอกฉันท์และดังกึกก้องดุจเสียงฟ้าร้องว่า ไม่!

The response was unanimous and in thunder-tones—"NO!"

คุณจะช่วยเหลือและคุ้มครองเขาในฐานะพี่น้องร่วมมนุษย์ ในฐานะผู้พำนักอาศัยของรัฐเบย์เก่าแก่นี้หรือไม่

"Will you succor and protect him as a brother-man—a resident of the old Bay State?"

ใช่! ฝูงชนทั้งหมดตะโกนขึ้นพร้อมกันด้วยพลังงานที่น่าตื่นตะลึง

"YES!" shouted the whole mass, with an energy so startling,

จนเกือบทำให้บรรดาทรราชผู้โหดเหี้ยมทางใต้ของแนวเมสัน-ดิกสันได้ยินเสียงอารมณ์อันยิ่งใหญ่นั้น

that the ruthless tyrants south of Mason and Dixon's line might almost have heard the mighty burst of feeling,

และรับรู้ว่านั่นคือคำมั่นสัญญาแห่งความมุ่งมั่นอันไม่อาจพิชิตได้ของผู้ที่กล่าวมัน ที่จะไม่ทรยศต่อผู้พเนจร แต่จะปกปิดผู้ถูกขับไล่ และยืนหยัดรับผลที่ตามมาอย่างมั่นคง

and recognized it as the pledge of an invincible determination, on the part of those who gave it, never to betray him that wanders, but to hide the outcast, and firmly to abide the consequences.

ในทันทีนั้น ความคิดหนึ่งก็ฝังลึกอยู่ในใจฉันอย่างแน่วแน่ว่า ถ้าหาก นาย...

It was at once deeply impressed upon my mind, that, if Mr.