Narrative of the Life of Frederick Douglass, an American Slave — Page 7

ไม่มีสิ่งใดถูกละเว้นในการทำลายสติปัญญาของพวกเขา ทำให้จิตใจของพวกเขามืดมน ทำให้คุณธรรมของพวกเขาเสื่อมทราม ลบเลือนร่องรอยทั้งหมดของความสัมพันธ์ของพวกเขากับมวลมนุษยชาติ

Nothing has been left undone to cripple their intellects, darken their minds, debase their moral nature, obliterate all traces of their relationship to mankind;

และถึงกระนั้น พวกเขาก็ยืนหยัดต่อภาระอันหนักอึ้งของการเป็นทาสที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด ซึ่งพวกเขาต้อง唸唸เจ็บปวดมาเป็นเวลาหลายศตวรรษ ได้อย่างน่าอัศจรรย์ยิ่งนัก

and yet how wonderfully they have sustained the mighty load of a most frightful bondage, under which they have been groaning for centuries!

เพื่อแสดงให้เห็นถึงผลกระทบของการเป็นทาสที่มีต่อคนผิวขาว และเพื่อแสดงให้เห็นว่าเขาไม่มีพลังความอดทนในสภาพเช่นนั้นที่เหนือกว่าพี่น้องผิวดำของเขา

To illustrate the effect of slavery on the white man,—to show that he has no powers of endurance, in such a condition, superior to those of his black brother,—

แดเนียล โอ'คอนเนลล์ ผู้สนับสนุนที่มีชื่อเสียงในด้านการปลดปล่อยสากล และนักต่อสู้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเพื่อไอร์แลนด์ที่ถูกกดขี่แต่ยังไม่พ่ายแพ้

Daniel O'Connell, the distinguished advocate of universal emancipation, and the mightiest champion of prostrate but not conquered Ireland,

ได้เล่าเรื่องเกร็ดต่อไปนี้ในสุนทรพจน์ที่เขากล่าวในหอประชุมคอนซิลิเอชัน กรุงดับลิน ต่อหน้าสมาคมแห่งชาติเพื่อการยกเลิกที่จงรักภักดี เมื่อวันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 1845

relates the following anecdote in a speech delivered by him in the Conciliation Hall, Dublin, before the Loyal National Repeal Association, March 31, 1845.

นายโอ'คอนเนลล์กล่าวว่า ไม่ว่าจะปลอมตัวอยู่ภายใต้คำที่ฟังดูดีเพียงใด การเป็นทาสก็ยังคงน่าสะอิดสะเอียนอยู่นั่นเอง

"No matter," said Mr. O'Connell, "under what specious term it may disguise itself, slavery is still hideous.

มันมีแนวโน้มตามธรรมชาติและหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะทำให้คุณสมบัติอันสูงส่งทุกอย่างของมนุษย์กลายเป็นสัตว์เดรัจฉาน

It has a natural, an inevitable tendency to brutalize every noble faculty of man.

นักเดินเรือชาวอเมริกันคนหนึ่งซึ่งเดินทางมาเกยตื้นที่ชายฝั่งของแอฟริกา ซึ่งเขาถูกกักขังเป็นทาสเป็นเวลาสามปี

An American sailor, who was cast away on the shore of Africa, where he was kept in slavery for three years,

เมื่อสิ้นสุดระยะเวลานั้น พบว่าเขากลายเป็นคนโง่เขลาและเสื่อมถอย เขาสูญเสียความสามารถในการใช้เหตุผลทั้งหมด

was, at the expiration of that period, found to be imbruted and stultified—he had lost all reasoning power;

และเนื่องจากเขาลืมภาษาแม่ของตนไปแล้ว จึงสามารถเปล่งเสียงได้เพียงภาษาป่าเถื่อนปนระหว่างภาษาอาหรับและภาษาอังกฤษ ซึ่งไม่มีใครเข้าใจได้ และแม้แต่ตัวเขาเองก็ยังออกเสียงได้ยาก

and having forgotten his native language, could only utter some savage gibberish between Arabic and English, which nobody could understand, and which even he himself found difficulty in pronouncing.

นี่คือผลของอิทธิพลที่ทำให้เป็นมนุษย์ของสถาบันในประเทศ!

So much for the humanizing influence of The Domestic Institution!