Peter Pan — Page 3

"You see," Wendy said complacently, "our heroine knew that the mother would always leave the window open for her children to fly back by; so they stayed away for years and had a lovely time."

"เธอก็เห็นแล้วนะ" เวนดี้พูดอย่างพอใจในตัวเอง "วีรสตรีของเรารู้ดีว่าแม่จะเปิดหน้าต่างทิ้งไว้เสมอเพื่อให้ลูกๆ บินกลับมาได้ ดังนั้นพวกเขาจึงจากไปนานหลายปีและมีช่วงเวลาที่แสนสุข"

"Did they ever go back?"

"แล้วพวกเขากลับไปไหม"

"Let us now," said Wendy, bracing herself up for her finest effort, "take a peep into the future;" and they all gave themselves the twist that makes peeps into the future easier.

"ตอนนี้ให้เรา" เวนดี้กล่าวพลางเตรียมตัวเองสำหรับความพยายามที่ดีที่สุดของเธอ "แอบมองไปยังอนาคตกันสักหน่อย" และทุกคนก็บิดตัวในแบบที่ทำให้การแอบมองอนาคตนั้นง่ายขึ้น

"Years have rolled by, and who is this elegant lady of uncertain age alighting at London Station?"

"กาลเวลาผ่านพ้นไปหลายปี และนางผู้งดงามวัยอันคลุมเครือนี้ที่กำลังลงจากรถที่สถานีลอนดอนเป็นใครกัน"

"O Wendy, who is she?" cried Nibs, every bit as excited as if he didn't know.

"โอ้ เวนดี้ เธอเป็นใคร" นิบส์ร้องอุทาน ตื่นเต้นไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าราวกับว่าเขาไม่รู้จริงๆ

"Can it be—yes—no—it is—the fair Wendy!"

"จะเป็นไปได้ไหม ใช่ ไม่ใช่ ใช่แล้ว นั่นคือเวนดี้ผู้งดงาม"

"Oh!"

"โอ้!"

"And who are the two noble portly figures accompanying her, now grown to man's estate? Can they be John and Michael? They are!"

"และสองบุคคลผู้สง่างามอ้วนพีที่โดยสารมาด้วยนั้น บัดนี้เติบโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว พวกเขาเป็นใครกัน จะเป็นจอห์นและไมเคิลได้ไหม ใช่เลย"

"Oh!"

"โอ้!"

"'See, dear brothers,' says Wendy pointing upwards, 'there is the window still standing open.

"'ดูสิ พี่น้องที่รัก' เวนดี้กล่าวพลางชี้ขึ้นไปข้างบน 'หน้าต่างนั้นยังคงเปิดอยู่'

Ah, now we are rewarded for our sublime faith in a mother's love.'

อ้า บัดนี้เราได้รับรางวัลแห่งศรัทธาอันสูงส่งของเราที่มีต่อความรักของแม่แล้ว'

So up they flew to their mummy and daddy, and pen cannot describe the happy scene, over which we draw a veil."

ดังนั้นพวกเขาจึงโบยบินขึ้นไปหาแม่และพ่อ และปากกาไม่อาจบรรยายฉากแห่งความสุขนั้นได้ ซึ่งเราขอปิดม่านเอาไว้"

That was the story, and they were as pleased with it as the fair narrator herself.

นั่นคือเรื่องราวทั้งหมด และพวกเขาก็พอใจกับมันไม่ยิ่งหย่อนไปกว่านักเล่าเรื่องผู้งดงามนั้นเอง

Everything just as it should be, you see.

ทุกอย่างเป็นไปอย่างที่ควรจะเป็น เธอก็เห็นแล้วนะ