Peter Pan — Page 4

Off we skip like the most heartless things in the world, which is what children are, but so attractive; and we have an entirely selfish time, and then when we have need of special attention we nobly return for it, confident that we shall be rewarded instead of smacked.

เราก็กระโดดโลดเต้นไปอย่างสิ่งที่ไร้หัวใจที่สุดในโลก ซึ่งนั่นคือสิ่งที่เด็กๆ เป็น แต่ก็น่าดึงดูดใจเสียนี่กระไร เราใช้เวลาอย่างเห็นแก่ตัวโดยสิ้นเชิง แล้วเมื่อใดที่เราต้องการความเอาใจใส่เป็นพิเศษ เราก็กลับมาอย่างสง่างาม โดยมั่นใจว่าเราจะได้รับรางวัลแทนที่จะถูกตบ

So great indeed was their faith in a mother's love that they felt they could afford to be callous for a bit longer.

ความเชื่อมั่นในความรักของแม่ของพวกเขานั้นยิ่งใหญ่มากจริงๆ จนพวกเขารู้สึกว่าตนเองยังพอมีเวลาที่จะทำตัวเย็นชาได้อีกสักหน่อย

But there was one there who knew better, and when Wendy finished he uttered a hollow groan.

แต่มีคนหนึ่งที่นั่นรู้ดีกว่า และเมื่อเวนดี้พูดจบ เขาก็เปล่งเสียงครวญคราง อย่างโหวงเหวง

"What is it, Peter?" she cried, running to him, thinking he was ill. She felt him solicitously, lower down than his chest. "Where is it, Peter?"

"เป็นอะไรไปหรือ ปีเตอร์" เธอร้องถามพลางวิ่งเข้าหาเขา คิดว่าเขาไม่สบาย เธอคลำหาด้วยความเป็นห่วง ต่ำลงมากกว่าบริเวณหน้าอก "เจ็บที่ไหน ปีเตอร์"

"It isn't that kind of pain," Peter replied darkly.

"มันไม่ใช่ความเจ็บปวดแบบนั้น" ปีเตอร์ตอบอย่างหม่นหมอง

"Then what kind is it?"

"แล้วมันเป็นความเจ็บปวดแบบไหน"

"Wendy, you are wrong about mothers."

"เวนดี้ เธอเข้าใจเรื่องแม่ผิดไป"

They all gathered round him in affright, so alarming was his agitation; and with a fine candour he told them what he had hitherto concealed.

พวกเขาทุกคนรุมล้อมเขาด้วยความตกใจกลัว เพราะความวุ่นวายใจของเขาน่าตกใจยิ่งนัก และด้วยความซื่อตรงอย่างน่าชื่นชม เขาก็เล่าสิ่งที่เขาปิดบังไว้จนถึงตอนนี้ให้พวกเขาฟัง

"Long ago," he said, "I thought like you that my mother would always keep the window open for me, so I stayed away for moons and moons and moons, and then flew back; but the window was barred, for mother had forgotten all about me, and there was another little boy sleeping in my bed."

"นานมาแล้ว" เขากล่าว "ฉันคิดเหมือนพวกเธอว่าแม่จะเปิดหน้าต่างทิ้งไว้ให้ฉันเสมอ ฉันจึงออกไปนานแล้วนาน แล้วก็นานเข้าไปอีก จากนั้นก็บินกลับมา แต่หน้าต่างถูกปิดกั้นไว้ เพราะแม่ลืมเรื่องของฉันไปหมดแล้ว และมีเด็กผู้ชายตัวเล็กอีกคนนอนหลับอยู่บนเตียงของฉัน"

I am not sure that this was true, but Peter thought it was true; and it scared them.

ฉันไม่แน่ใจว่าเรื่องนี้เป็นความจริง แต่ปีเตอร์คิดว่ามันเป็นความจริง และมันก็ทำให้พวกเขาหวาดกลัว

"Are you sure mothers are like that?"

"เธอแน่ใจหรือว่าแม่เป็นแบบนั้น"

"Yes.

"ใช่