Peter Pan — Page 8

These he had boiled down into a yellow liquid quite unknown to science, which was probably the most virulent poison in existence.

สิ่งเหล่านี้เขาได้เคี่ยวจนกลายเป็นของเหลวสีเหลืองที่วิทยาศาสตร์ไม่รู้จักเลย ซึ่งน่าจะเป็นพิษที่ร้ายแรงที่สุดที่มีอยู่ในโลก

Five drops of this he now added to Peter's cup.

เขาหยดของเหลวนั้นลงในถ้วยของปีเตอร์ห้าหยด

His hand shook, but it was in exultation rather than in shame.

มือของเขาสั่น แต่เป็นเพราะความปีติยินดีมากกว่าความละอาย

As he did it he avoided glancing at the sleeper, but not lest pity should unnerve him; merely to avoid spilling.

ขณะที่เขาทำสิ่งนั้น เขาหลีกเลี่ยงการมองไปที่คนที่กำลังหลับ แต่ไม่ใช่เพราะกลัวว่าความสงสารจะทำให้เขาอ่อนแอ เพียงแต่เพื่อหลีกเลี่ยงการทำหกเท่านั้น

Then one long gloating look he cast upon his victim, and turning, wormed his way with difficulty up the tree.

จากนั้นเขาจ้องมองเหยื่อของตนด้วยความพึงพอใจอย่างยาวนาน แล้วหันกลับคืบคลานขึ้นต้นไม้อย่างยากลำบาก

As he emerged at the top he looked the very spirit of evil breaking from its hole.

เมื่อเขาโผล่ขึ้นมาถึงยอด เขาดูราวกับวิญญาณแห่งความชั่วร้ายที่แหวกออกมาจากรู

Donning his hat at its most rakish angle, he wound his cloak around him, holding one end in front as if to conceal his person from the night, of which it was the blackest part, and muttering strangely to himself, stole away through the trees.

เขาสวมหมวกในมุมที่ดูโฉบเฉี่ยวที่สุด พันเสื้อคลุมรอบตัว ถือชายผ้าด้านหน้าไว้ราวกับซ่อนตัวจากความมืดของราตรี ซึ่งเขาเองก็เป็นส่วนที่มืดมิดที่สุดของมัน แล้วพึมพำกับตัวเองอย่างประหลาด ก่อนจะลอบเดินหายไปในหมู่ต้นไม้

Peter slept on.

ปีเตอร์ยังคงหลับต่อไป

The light guttered and went out, leaving the tenement in darkness; but still he slept.

แสงไฟริบหรี่แล้วก็ดับลง ทิ้งให้ที่พักมืดสนิท แต่เขาก็ยังคงหลับอยู่

It must have been not less than ten o'clock by the crocodile, when he suddenly sat up in his bed, wakened by he knew not what.

ตามเวลาของจระเข้น่าจะไม่น้อยกว่าสิบนาฬิกา เมื่อเขาลุกขึ้นนั่งบนเตียงอย่างกะทันหัน ถูกปลุกโดยสิ่งที่เขาไม่รู้ว่าคืออะไร

It was a soft cautious tapping on the door of his tree.

มันคือเสียงเคาะเบาๆ อย่างระมัดระวังที่ประตูต้นไม้ของเขา

Soft and cautious, but in that stillness it was sinister.

เบาและระมัดระวัง แต่ในความเงียบสงัดนั้นมันช่างน่าสะพรึงกลัว

Peter felt for his dagger till his hand gripped it.

ปีเตอร์คลำหาดาบสั้นของเขาจนมือจับมันได้แน่น

Then he spoke.

แล้วเขาก็พูดขึ้น

"Who is that?"

"ใครอยู่ที่นั่น"

For long there was no answer: then again the knock.

ชั่วขณะนานไม่มีเสียงตอบ แล้วก็มีเสียงเคาะอีกครั้ง

"Who are you?"

"คุณเป็นใคร"

No answer.

ไม่มีเสียงตอบ