Peter Pan — Page 3

เธอไม่ได้ตกใจเลยที่เห็นคนแปลกหน้านั่งร้องไห้อยู่บนพื้นห้องเด็ก เธอแค่รู้สึกสนใจอย่างเพลิดเพลิน

She was not alarmed to see a stranger crying on the nursery floor; she was only pleasantly interested.

"เด็กชาย" เธอพูดอย่างสุภาพ "ทำไมถึงร้องไห้"

"Boy," she said courteously, "why are you crying?"

ปีเตอร์ก็มีมารยาทอันงดงามได้เช่นกัน เพราะเขาได้เรียนรู้กิริยาอันโอ่อ่าจากพิธีกรรมของเหล่าเทพนิยาย เขาจึงลุกขึ้นและโค้งคำนับเธออย่างสง่างาม

Peter could be exceeding polite also, having learned the grand manner at fairy ceremonies, and he rose and bowed to her beautifully.

เธอรู้สึกพอใจมาก และโค้งคำนับตอบเขาอย่างสง่างามจากบนเตียง

She was much pleased, and bowed beautifully to him from the bed.

"ชื่ออะไร" เขาถาม

"What's your name?" he asked.

"เวนดี้ มอยรา แองเจลา ดาร์ลิง" เธอตอบด้วยความพึงพอใจ "แล้วคุณชื่ออะไร"

"Wendy Moira Angela Darling," she replied with some satisfaction. "What is your name?"

"ปีเตอร์ แพน"

"Peter Pan."

เธอมั่นใจอยู่แล้วว่าเขาต้องเป็นปีเตอร์ แต่ชื่อนั้นดูสั้นไปเป็นพิเศษ

She was already sure that he must be Peter, but it did seem a comparatively short name.

"แค่นั้นเองเหรอ"

"Is that all?"

"ใช่" เขาพูดค่อนข้างห้วน เขารู้สึกเป็นครั้งแรกว่าชื่อของตัวเองนั้นสั้นเกินไป

"Yes," he said rather sharply. He felt for the first time that it was a shortish name.

"ขอโทษมากนะ" เวนดี้ มอยรา แองเจลา กล่าว

"I'm so sorry," said Wendy Moira Angela.

"ไม่เป็นไร" ปีเตอร์พูดอย่างกลืนน้ำลาย

"It doesn't matter," Peter gulped.

เธอถามว่าเขาอาศัยอยู่ที่ไหน

She asked where he lived.

"เลี้ยวขวาที่สอง" ปีเตอร์บอก "แล้วก็เดินตรงไปจนถึงเช้า"

"Second to the right," said Peter, "and then straight on till morning."

"ที่อยู่ตลกจริงๆ"

"What a funny address!"

ปีเตอร์รู้สึกหดหู่ เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าที่อยู่ของตัวเองนั้นอาจฟังดูตลก

Peter had a sinking. For the first time he felt that perhaps it was a funny address.

"ไม่ตลกหรอก" เขาพูด

"No, it isn't," he said.

"ฉันหมายความว่า" เวนดี้พูดอย่างอ่อนโยน โดยระลึกว่าตัวเองเป็นเจ้าของบ้าน "พวกเขาเขียนที่อยู่นั้นบนซองจดหมายด้วยเหรอ"

"I mean," Wendy said nicely, remembering that she was hostess, "is that what they put on the letters?"

เขาปรารถนาว่าเธอไม่ควรพูดถึงเรื่องจดหมายเลย

He wished she had not mentioned letters.

"ฉันไม่มีจดหมายเลย" เขาพูดอย่างดูถูก

"Don't get any letters," he said contemptuously.

"แต่แม่ของคุณต้องได้รับจดหมายนะ"

"But your mother gets letters?"

"ฉันไม่มีแม่" เขาพูด ไม่เพียงแต่เขาจะไม่มีแม่เท่านั้น แต่เขายังไม่มีความปรารถนาแม้แต่น้อยที่จะมีแม่ด้วย เขาคิดว่าพวกแม่ๆ นั้นเป็นคนที่ถูกยกย่องเกินความเป็นจริง

"Don't have a mother," he said. Not only had he no mother, but he had not the slightest desire to have one. He thought them very over-rated persons.