Peter Pan — Page 5

เมื่อเธอนั่งลงต่อหน้าตะกร้าที่เต็มไปด้วยถุงเท้าของพวกเขา โดยทุกส้นเท้ามีรูอยู่ เธอจะโยนแขนขึ้นและอุทานว่า 'โอ้โห ฉันแน่ใจว่าบางครั้งฉันคิดว่าสาวโสดช่างน่าอิจฉาจริงๆ!'

When she sat down to a basketful of their stockings, every heel with a hole in it, she would fling up her arms and exclaim, "Oh dear, I am sure I sometimes think spinsters are to be envied!"

ใบหน้าของเธอเปล่งประกายสดใสเมื่อเธอร้องอุทานเช่นนั้น

Her face beamed when she exclaimed this.

คุณจำเรื่องหมาป่าสัตว์เลี้ยงของเธอได้ไหม มันค้นพบได้อย่างรวดเร็วมากว่าเธอมาถึงเกาะแล้ว และมันก็ตามหาเธอจนพบ แล้วพวกเขาก็วิ่งเข้าหากอดกันทันที หลังจากนั้นมันก็ติดตามเธอไปทุกที่

You remember about her pet wolf. Well, it very soon discovered that she had come to the island and it found her out, and they just ran into each other's arms. After that it followed her about everywhere.

เมื่อเวลาผ่านไป เธอคิดถึงพ่อแม่ที่รักซึ่งเธอทิ้งไว้เบื้องหลังมากไหม นี่เป็นคำถามที่ยากจะตอบ เพราะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะบอกว่าเวลาผ่านไปอย่างไรในดินแดนไม่มีวันโต ซึ่งที่นั่นนับเวลากันด้วยดวงจันทร์และดวงอาทิตย์ และมีมากกว่าในแผ่นดินใหญ่มากนัก

As time wore on did she think much about the beloved parents she had left behind her? This is a difficult question, because it is quite impossible to say how time does wear on in the Neverland, where it is calculated by moons and suns, and there are ever so many more of them than on the mainland.

แต่ฉันเกรงว่าเวนดี้ไม่ได้เป็นห่วงพ่อและแม่ของเธออย่างจริงจัง เธอมั่นใจอย่างสนิทใจว่าพวกเขาจะเปิดหน้าต่างทิ้งไว้เสมอเพื่อให้เธอบินกลับมาได้ และสิ่งนี้ทำให้เธอสบายใจอย่างสมบูรณ์

But I am afraid that Wendy did not really worry about her father and mother; she was absolutely confident that they would always keep the window open for her to fly back by, and this gave her complete ease of mind.

สิ่งที่รบกวนใจเธออยู่บ้างในบางครั้งคือ จอห์นจำพ่อแม่ของเขาได้เพียงเลือนลาง ราวกับว่าพวกเขาเป็นคนที่เขาเคยรู้จักมาก่อน ในขณะที่ไมเคิลนั้นยินดีอย่างยิ่งที่จะเชื่อว่าเธอเป็นแม่ที่แท้จริงของเขา

What did disturb her at times was that John remembered his parents vaguely only, as people he had once known, while Michael was quite willing to believe that she was really his mother.