Peter Pan — Page 8

เธอพูดซ้ำบ่อยจนเวนดี้ไม่จำเป็นต้องแปลความหมายเลย

She had said it so often that Wendy needed no translation.

"ฉันเกือบจะเห็นด้วยกับเธอแล้ว" เวนดี้พูดแบบขึ้งเคียด ช่างน่าแปลกที่เวนดี้จะพูดแบบนั้น! แต่เธอถูกรบกวนใจมามาก และเธอไม่รู้เลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นก่อนที่คืนนี้จะสิ้นสุดลง ถ้าเธอรู้ เธอคงไม่พูดแบบนั้นแน่

"I almost agree with her," Wendy snapped. Fancy Wendy snapping! But she had been much tried, and she little knew what was to happen before the night was out. If she had known she would not have snapped.

ไม่มีใครรู้เลยสักคน บางทีอาจเป็นเรื่องดีที่ไม่รู้ ความไม่รู้ของพวกเขามอบชั่วโมงแห่งความสุขให้อีกหนึ่งชั่วโมง และเนื่องจากนี่จะเป็นชั่วโมงสุดท้ายของพวกเขาบนเกาะ ขอให้เราชื่นชมยินดีว่ามีหกสิบนาทีแห่งความสุขอยู่ในนั้น

None of them knew. Perhaps it was best not to know. Their ignorance gave them one more glad hour; and as it was to be their last hour on the island, let us rejoice that there were sixty glad minutes in it.

พวกเขาร้องเพลงและเต้นรำในชุดนอน เป็นเพลงที่น่าขนลุกอย่างเพลิดเพลิน ที่พวกเขาแกล้งทำเป็นว่ากลัวเงาของตัวเอง โดยไม่รู้เลยว่าในไม่ช้าเงามืดจะโอบล้อมพวกเขา ทำให้พวกเขาหวาดกลัวอย่างแท้จริง

They sang and danced in their night-gowns. Such a deliciously creepy song it was, in which they pretended to be frightened at their own shadows, little witting that so soon shadows would close in upon them, from whom they would shrink in real fear.

การเต้นรำนั้นสนุกสนานอย่างอลหม่าน และพวกเขาต่อยตีกันบนเตียงและกลิ้งออกมาจากเตียง! มันเป็นการต่อสู้ด้วยหมอนมากกว่าการเต้นรำ และเมื่อจบลง หมอนก็ยืนกรานขอสู้อีกรอบ เหมือนคู่เต้นที่รู้ว่าพวกเขาอาจไม่มีวันได้พบกันอีก

So uproariously gay was the dance, and how they buffeted each other on the bed and out of it! It was a pillow fight rather than a dance, and when it was finished, the pillows insisted on one bout more, like partners who know that they may never meet again.

เรื่องราวที่พวกเขาเล่าก่อนถึงเวลาของนิทานราตรีสวัสดิ์ของเวนดี้! แม้แต่สไลท์ลีก็พยายามเล่าเรื่องในคืนนั้น แต่ตอนต้นนั้นน่าเบื่อหน่ายอย่างน่าตกใจจนทำให้ไม่เพียงแต่คนอื่นๆ แต่ตัวเขาเองก็รู้สึกหดหู่ และเขาพูดด้วยน้ำเสียงหม่นหมองว่า

The stories they told, before it was time for Wendy's good-night story! Even Slightly tried to tell a story that night, but the beginning was so fearfully dull that it appalled not only the others but himself, and he said gloomily:

"ใช่แล้ว มันเป็นตอนต้นที่น่าเบื่อมาก ฉันว่าเราแกล้งทำเป็นว่ามันคือตอนจบดีกว่า"

"Yes, it is a dull beginning. I say, let us pretend that it is the end.