Peter Pan — Page 4

เราก็กระโดดโลดเต้นไป เหมือนสิ่งที่ไร้หัวใจที่สุดในโลก ซึ่งนั่นก็คือสิ่งที่เด็กๆ เป็น แต่ก็น่าหลงใหลเสียนี่กระไร

Off we skip like the most heartless things in the world, which is what children are, but so attractive;

และเราก็ใช้เวลาอย่างเห็นแก่ตัวอย่างเต็มที่

and we have an entirely selfish time,

แล้วเมื่อเราต้องการความใส่ใจเป็นพิเศษ เราก็กลับมาอย่างผึ่งผาย

and then when we have need of special attention we nobly return for it,

มั่นใจว่าเราจะได้รับรางวัล แทนที่จะถูกตี

confident that we shall be rewarded instead of smacked.

ความศรัทธาในความรักของแม่นั้นยิ่งใหญ่นักหนา จนพวกเขารู้สึกว่ายังพอจะใจแข็งได้อีกสักระยะ

So great indeed was their faith in a mother's love that they felt they could afford to be callous for a bit longer.

แต่มีคนหนึ่งที่รู้ดีกว่านั้น และเมื่อเวนดี้พูดจบ เขาก็เปล่งเสียงครวญคราง

But there was one there who knew better, and when Wendy finished he uttered a hollow groan.

"เป็นอะไรไปพีเตอร์?" เธอร้องถามพลางวิ่งเข้าหาเขา คิดว่าเขาไม่สบาย

"What is it, Peter?" she cried, running to him, thinking he was ill.

เธอคลำตัวเขาอย่างห่วงใย ต่ำลงมากว่าบริเวณหน้าอก "เจ็บที่ไหนพีเตอร์?"

She felt him solicitously, lower down than his chest. "Where is it, Peter?"

"ไม่ใช่ความเจ็บปวดแบบนั้น" พีเตอร์ตอบอย่างหม่นหมอง

"It isn't that kind of pain," Peter replied darkly.

"แล้วเป็นความเจ็บปวดแบบไหนล่ะ?"

"Then what kind is it?"

"เวนดี้ เธอเข้าใจผิดเรื่องแม่แล้ว"

"Wendy, you are wrong about mothers."

ทุกคนรุมล้อมเขาด้วยความตกใจกลัว เพราะความกระวนกระวายของเขาน่าหวาดหวั่นยิ่งนัก

They all gathered round him in affright, so alarming was his agitation;

และด้วยความตรงไปตรงมา เขาก็เล่าสิ่งที่ปิดบังไว้ตลอดให้พวกเขาฟัง

and with a fine candour he told them what he had hitherto concealed.

"นานมาแล้ว" เขาว่า "ฉันเคยคิดเหมือนพวกเธอว่าแม่จะคอยเปิดหน้าต่างไว้รอฉันเสมอ

"Long ago," he said, "I thought like you that my mother would always keep the window open for me,

เลยอยู่ห่างไปหลายเดือนแล้วก็บินกลับมา

so I stayed away for moons and moons and moons, and then flew back;

แต่หน้าต่างกลับถูกล็อค เพราะแม่ลืมฉันไปหมดแล้ว และมีเด็กชายคนอื่นนอนอยู่บนเตียงของฉัน"

but the window was barred, for mother had forgotten all about me, and there was another little boy sleeping in my bed."

ฉันไม่แน่ใจว่าเรื่องนี้เป็นความจริง แต่พีเตอร์คิดว่ามันจริง และมันทำให้พวกเขาหวาดกลัว

I am not sure that this was true, but Peter thought it was true; and it scared them.

"แน่ใจนะว่าแม่ๆ เป็นแบบนั้น?"

"Are you sure mothers are like that?"

"ใช่"

"Yes."