Peter Pan — Page 4

ฉันไม่รู้ว่าเด็กๆ คนไหนกำลังร้องไห้อยู่หรือเปล่า ถ้ามี เสียงร้องเพลงก็กลบเสียงนั้นไว้หมด แต่เมื่อบ้านหลังเล็กๆ นั้นหายลับเข้าไปในป่า ควันพวยพุ่งออกมาจากปล่องไฟอย่างกล้าหาญแม้จะเป็นเพียงสายเล็กๆ ราวกับท้าทายฮุก

I don't know whether any of the children were crying; if so, the singing drowned the sound; but as the little house disappeared in the forest, a brave though tiny jet of smoke issued from its chimney as if defying Hook.

ฮุกมองเห็นมัน และมันก็ทำร้ายปีเตอร์อย่างมาก มันทำให้ความสงสารเพียงเล็กน้อยที่อาจยังหลงเหลืออยู่ในอกอันโกรธเกรี้ยวของโจรสลัดแห้งเหือดไปสิ้น

Hook saw it, and it did Peter a bad service. It dried up any trickle of pity for him that may have remained in the pirate's infuriated breast.

สิ่งแรกที่เขาทำเมื่อพบว่าตัวเองอยู่คนเดียวท่ามกลางค่ำคืนที่มืดลงอย่างรวดเร็ว คือเดินเขยื้อนเท้าไปยังต้นไม้ของสไลท์ลี่ เพื่อให้แน่ใจว่ามันจะให้ทางผ่านแก่เขาได้

The first thing he did on finding himself alone in the fast falling night was to tiptoe to Slightly's tree, and make sure that it provided him with a passage.

จากนั้นเขานั่งครุ่นคิดอยู่นาน หมวกอัปมงคลของเขาวางอยู่บนพื้นหญ้า เพื่อให้สายลมอ่อนๆ ที่พัดมาโชยผ่านเส้นผมของเขาได้อย่างสดชื่น

Then for long he remained brooding; his hat of ill omen on the sward, so that any gentle breeze which had arisen might play refreshingly through his hair.

แม้ความคิดของเขาจะมืดหม่น แต่ดวงตาสีฟ้าของเขากลับนุ่มนวลดั่งดอกเพอริวิงเกิล เขาเงี่ยหูฟังเสียงใดๆ จากโลกเบื้องล่างอย่างตั้งใจ แต่ทุกอย่างก็เงียบสงัดทั้งข้างล่างและข้างบน บ้านใต้ดินนั้นดูเหมือนจะเป็นเพียงห้องว่างเปล่าอีกห้องหนึ่งในความว่างเวิ้งนั้น

Dark as were his thoughts his blue eyes were as soft as the periwinkle. Intently he listened for any sound from the nether world, but all was as silent below as above; the house under the ground seemed to be but one more empty tenement in the void.

เด็กคนนั้นหลับอยู่หรือเปล่า หรือเขายืนรออยู่ที่โคนต้นไม้ของสไลท์ลี่ โดยมีกริชอยู่ในมือ

Was that boy asleep, or did he stand waiting at the foot of Slightly's tree, with his dagger in his hand?

ไม่มีทางรู้ได้เลย นอกจากจะลงไปดู ฮุกปล่อยให้เสื้อคลุมของเขาร่วงลงสู่พื้นดินอย่างเบามือ แล้วกัดริมฝีปากจนเลือดอันน่าละอายซึมออกมา เขาก็ก้าวเข้าไปในโพรงต้นไม้

There was no way of knowing, save by going down. Hook let his cloak slip softly to the ground, and then biting his lips till a lewd blood stood on them, he stepped into the tree.