Peter Pan — Page 11

เสียงของเธอเบามากจนในตอนแรกเขาแทบจะไม่ได้ยินว่าเธอพูดอะไร

Her voice was so low that at first he could not make out what she said.

จากนั้นเขาก็ได้ยิน เธอกำลังพูดว่าเธอคิดว่าตัวเองจะหายดีได้อีกครั้ง หากเด็กๆ เชื่อในเรื่องนางฟ้า

Then he made it out. She was saying that she thought she could get well again if children believed in fairies.

ปีเตอร์กางแขนออกอย่างกว้าง ไม่มีเด็กอยู่ที่นั่น และเป็นเวลากลางคืน แต่เขาก็พูดกับทุกคนที่อาจกำลังฝันถึงดินแดนแห่งความฝัน และด้วยเหตุนี้จึงอยู่ใกล้เขามากกว่าที่คุณคิด นั่นคือเด็กชายและเด็กหญิงในชุดนอน และทารกเปลือยกายในตะกร้าที่แขวนอยู่บนต้นไม้

Peter flung out his arms. There were no children there, and it was night time; but he addressed all who might be dreaming of the Neverland, and who were therefore nearer to him than you think: boys and girls in their nighties, and naked papooses in their baskets hung from trees.

"คุณเชื่อไหม?" เขาร้องถาม

"Do you believe?" he cried.

ทิงก์นั่งตัวตรงขึ้นบนเตียงเกือบจะอย่างกระฉับกระเฉง เพื่อฟังชะตากรรมของตัวเอง

Tink sat up in bed almost briskly to listen to her fate.

เธอรู้สึกเหมือนได้ยินเสียงตอบรับในเชิงบวก แต่แล้วเธอก็ไม่แน่ใจอีกครั้ง

She fancied she heard answers in the affirmative, and then again she wasn't sure.

"คุณคิดว่าอย่างไร?" เธอถามปีเตอร์

"What do you think?" she asked Peter.

"ถ้าคุณเชื่อ" เขาตะโกนไปยังพวกเขา "ปรบมือด้วย อย่าให้ทิงก์ตาย"

"If you believe," he shouted to them, "clap your hands; don't let Tink die."

หลายคนปรบมือ

Many clapped.

บางคนไม่ปรบ

Some didn't.

สัตว์ร้ายบางตัวส่งเสียงขู่ฟ่อ

A few beasts hissed.

เสียงปรบมือหยุดลงอย่างกะทันหัน ราวกับว่าแม่นับไม่ถ้วนต่างรีบวิ่งไปยังห้องเด็กเพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ทิงก์ก็ได้รับการช่วยชีวิตไว้แล้ว ก่อนอื่นเสียงของเธอก็ดังขึ้น จากนั้นเธอก็กระโดดออกจากเตียง แล้วเธอก็พุ่งผ่านห้องอย่างร่าเริงและซุกซนยิ่งกว่าเดิม เธอไม่เคยคิดจะขอบคุณผู้ที่เชื่อเลย แต่เธออยากจะได้ตัวคนที่ส่งเสียงขู่ฟ่อเหล่านั้นมา

The clapping stopped suddenly; as if countless mothers had rushed to their nurseries to see what on earth was happening; but already Tink was saved. First her voice grew strong, then she popped out of bed, then she was flashing through the room more merry and impudent than ever. She never thought of thanking those who believed, but she would have liked to get at the ones who had hissed.

"และตอนนี้ไปช่วยเวนดี้กันเถอะ!

"And now to rescue Wendy!