Piccolissima — Page 4

พวกเขาเองก็เรียบง่าย ทุกสิ่งจึงดูเรียบง่ายสำหรับพวกเขา

Simple themselves, every thing appeared simple to them.

นางมิญอเนตต์รู้สึกกังวลใจเล็กน้อยในตอนแรก เมื่อพบว่าลิ้นชักผ้าอ้อมที่เธอทำมาอย่างตั้งใจนั้นไม่มีประโยชน์

Mrs. Mignonette was at first a little disconcerted at finding that a drawer of baby linen which she had taken so much pains to make was of no use,

และถุงเท้าที่เธอถักมานั้น ใหญ่พอที่ลูกน้อยจะมุดเข้าไปอยู่ข้างในได้ทั้งตัว

and that one of the stockings which she had knit was big enough for her child to get into.

แต่เมื่อเธอมั่นใจแล้วว่าทารกน้อยนั้นไม่จำเป็นต้องสวมถุงเท้าก็ได้

But, when she was convinced that the baby could do just as well without stockings,

และว่าเบาะนุ่มที่ทำจากขนดอกหญ้านั้นก็เพียงพอที่จะรักษาความอบอุ่นให้ลูกน้อยได้

and that the cushions of thistle down were sufficient to keep it warm,

เธอก็ไม่เป็นทุกข์อีกต่อไป

she was no longer troubled,

และเธอได้พูดกับเพื่อนบ้านที่ต่างอยากมาชมสิ่งมหัศจรรย์เล็กๆ ของเธอว่า

and she said to her neighbors, who were eager to see her little wonder,

"เป็นเรื่องธรรมชาติมากที่ลูกน้อยจะบอบบางเช่นนี้

"It is very natural that the little one should be so very delicate;

ตั้งแต่แรกเราเรียกมันว่าพิกโกลิสซิมา

from the first we called it Piccolissima;

แล้วก็ทั้งนายทอมทัมบ์และฉันเองก็ไม่ได้ตัวใหญ่โตอะไรนัก

then, neither Mr. Tom Thumb nor I are very large;

และฉันได้ยินมาว่าบรรพบุรุษของเรานั้นมีร่างกายที่บอบบางละเอียดอ่อนยิ่งกว่านี้อีก

and I am told that our ancestors were still more delicately formed;

แล้วอะไรจะเป็นเรื่องธรรมชาติมากกว่าที่ลูกน้อยของเราจะตัวเล็กจิ๋วขนาดนี้เล่า?"

what then is more natural than that this little one should be such a wee wee thing?"

ความสงบเยือกเย็นของนางทอมทัมบ์นั้นมีผลดีประการหนึ่ง นั่นคือมันช่วยระงับความอยากรู้อยากเห็นของบรรดาเพื่อนบ้านลงได้

The tranquillity of Mrs. Tom Thumb had this good effect; it appeased the curiosity of the neighbors.

ในที่สุด เหมือนดั่งเธอ พวกเขาก็ได้ข้อสรุปว่า "เป็นเรื่องธรรมชาติมากที่เด็กน้อยจะตัวเล็กกว่าแม่"

At last, like her, they came to the conclusion "that it was very natural that the child was smaller than the mother."

และทุกสิ่งรอบข้างนางเอกของเราก็ดำเนินไปตามปกติ

and all went on as usual around our heroine,

ขณะที่เธอถูกชั่วโมงที่ผ่านไปแกว่งไกวอย่างเงียบสงบ และเพลิดเพลินกับเสียงกังสดาลเงินของนาฬิกา

while she was quietly rocked by the passing hours, and was amused with the sound of the silver clock bell.