Piccolissima — Page 7

เธอปล่อยให้น้ำตาลเลื่อนหล่นลงข้างๆ ตัว แล้วนั่งจมอยู่กับความคิดที่หม่นหมองจนกระทั่งถูกดึงกลับมาด้วยเสียงพึมพำเบาๆ เช่นเดียวกับที่บางครั้งได้ยินในยามค่ำคืนอันเงียบสงัด เมื่อมีคนกำลังพูดกันเบาๆ ในส่วนที่อยู่ห่างไกลของบ้าน

Leaving the sugar to slip down by her side, she remained lost in melancholy reflections from which she was drawn by a light murmur, such as one hears sometimes in the silence of the night when persons are speaking in a low voice in a distant part of the house.

พิคโคลิสซิมาตั้งใจฟังอยู่นานพอสมควร

Piccolissima listened with deep attention for some time.

โดยปกติแล้วเธอไม่ชอบเสียงของการสนทนา มันกระทบประสาทสัมผัสของเธออย่างแสบสัน และดูเหมือนเสียงฟ้าร้องจำลอง

Usually she disliked the sound of conversation; it struck harshly on her organs, and seemed a sort of mimic thunder;

แต่เสียงเหล่านี้กลับไม่มีความไม่ประสานกัน ไม่มีสิ่งใดที่น่ารำคาญในหูของเธอเลย

but these sounds had nothing discordant, nothing disagreeable in them, to her ear.

เนื่องจากพิคโคลิสซิมาถูกบังคับให้สังเกตมากกว่าที่จะลงมือทำ ความสามารถของเธอจึงได้รับทิศทางใหม่ และพัฒนาการที่เธอเองก็ไม่รู้ตัวก็เกิดขึ้น

As Piccolissima had been forced to observe rather than to act, her faculties took a new direction, and a development of which she was unconscious herself took place,

และความปีติยินดีและความประหลาดใจของเธอก็ยิ่งใหญ่มาก เมื่อเธอพบว่าในสิ่งที่แรกนั้นดูเหมือนเป็นเพียงเสียงพึมพำที่ยุ่งเหยิง เธอกลับสามารถแยกแยะได้ขณะที่ตั้งใจฟัง ว่าเป็นคำพูดที่เข้าใจได้

and her joy and her surprise were great when she found that, in what had at first appeared to her a confused murmur, she distinguished, as she listened attentively, intelligible words.

"แทบไม่คุ้มเลย" เสียงเล็กแหลมเสียงหนึ่งกล่าว "แทบไม่คุ้มกับความยากลำบากที่ฉันต้องเผชิญเพื่อออกจากเปลของฉัน

"It was hardly worth while," said a small, sharp voice, "it was hardly worth the trouble it cost me to leave my cradle.

ฉันได้มาในโลกที่ทุกสิ่งรอบข้างล้วนตายซากทั้งนั้น

I have come into the world where all is dead around me.

อา! ถ้าฉันรู้แต่แรกว่าโลกนี้เย็นชาและน่าเบื่อขนาดนี้ ฉันคงไม่ยอมทุ่มเทพยายามจนเกือบทำลายตัวเองเพื่อเจาะหลังคาและออกจากบ้านแคบๆ ของฉัน"

Ah! if I had only known that this world was so cold and dull, I should not have made efforts which almost destroyed me, to break the roof and leave my narrow house."

"อดทนไว้" เสียงอื่นตอบ เสียงนั้นเบากว่าเล็กน้อย แต่ก็คล้ายกับเสียงแรก "ฉันมีชีวิตมานานกว่าเธอ ผู้ซึ่งเพิ่งเกิดมาได้เพียงไม่กี่วินาที

"Patience," replied another voice, a little quieter, but much like the other; "I have lived longer than thou, who art only a few seconds old.