Pride and Prejudice — Page 7

_Your_ retrospections must be so totally void of reproach, that the contentment arising from them is not of philosophy, but, what is much better, of ignorance.

การย้อนคิดถึงอดีตของ_คุณ_นั้นต้องปราศจากข้อตำหนิโดยสิ้นเชิง จนความพึงพอใจที่เกิดขึ้นจากการนั้นมิใช่เป็นเพราะปรัชญา แต่เป็นเพราะความไม่รู้ ซึ่งดีกว่ามากนัก

But with _me_, it is not so.

แต่สำหรับ_ฉัน_นั้น มิได้เป็นเช่นนั้น

Painful recollections will intrude, which cannot, which ought not to be repelled.

ความทรงจำอันเจ็บปวดจะคืบคลานเข้ามา ซึ่งไม่อาจ และไม่ควรจะผลักไสออกไป

I have been a selfish being all my life, in practice, though not in principle.

ฉันเป็นคนเห็นแก่ตัวมาตลอดชีวิต ในทางการกระทำ แม้ว่าในทางหลักการจะไม่เป็นเช่นนั้น

As a child I was taught what was _right_, but I was not taught to correct my temper.

ตอนเป็นเด็ก ฉันได้รับการสอนให้รู้ว่าอะไร_ถูก_ต้อง แต่ฉันไม่ได้รับการสอนให้แก้ไขนิสัยของตนเอง

I was given good principles, but left to follow them in pride and conceit.

ฉันได้รับการปลูกฝังหลักการที่ดี แต่กลับถูกปล่อยให้ดำเนินตามหลักการนั้นด้วยความหยิ่งทะนงและความอวดดี

Unfortunately an only son (for many years an only _child_), I was spoiled by my parents, who, though good themselves, (my father particularly, all that was benevolent and amiable,) allowed, encouraged, almost taught me to be selfish and overbearing, to care for none beyond my own family circle, to think meanly of all the rest of the world, to _wish_ at least to think meanly of their sense and worth compared with my own.

โชคร้ายที่เป็นลูกชายคนเดียว (และเป็น_เด็ก_คนเดียวมาหลายปี) ฉันถูกพ่อแม่ตามใจจนเสียคน แม้ว่าท่านทั้งสองจะเป็นคนดี (โดยเฉพาะพ่อ ผู้มีความเมตตาและน่ารักยิ่งนัก) แต่ก็ยินยอม สนับสนุน และแทบจะสอนให้ฉันเป็นคนเห็นแก่ตัวและข่มขี่ผู้อื่น ให้ไม่แยแสใครนอกจากคนในครอบครัวตนเอง ให้มองคนอื่นในโลกนี้อย่างต่ำช้า และ_อยาก_จะมองว่าสติปัญญาและคุณค่าของพวกเขาด้อยกว่าของตนเอง

Such I was, from eight to eight-and-twenty; and such I might still have been but for you, dearest, loveliest Elizabeth!

ฉันเป็นเช่นนั้นมาตั้งแต่อายุแปดขวบจนถึงยี่สิบแปดปี และฉันอาจยังคงเป็นเช่นนั้นอยู่ หากมิใช่เพราะเธอ เอลิซาเบธผู้เป็นที่รักและงดงามที่สุด!

What do I not owe you!

ฉันเป็นหนี้บุญคุณเธอสักเพียงใด!

You taught me a lesson, hard indeed at first, but most advantageous.

เธอสอนบทเรียนแก่ฉัน ยากยิ่งนักในตอนแรก แต่เป็นประโยชน์อย่างยิ่ง

By you, I was properly humbled.

เพราะเธอ ฉันจึงได้รับการสั่งสอนให้รู้จักถ่อมตนอย่างสมควร

I came to you without a doubt of my reception.

ฉันเข้าหาเธอโดยไม่มีข้อสงสัยใดเลยว่าจะได้รับการตอบรับ

You showed me how insufficient were all my pretensions to please a woman worthy of being pleased.

เธอทำให้ฉันเห็นว่าการอ้างคุณสมบัติทั้งหมดของฉันนั้นไม่เพียงพอที่จะทำให้ผู้หญิงที่คู่ควรแก่การพอใจนั้นพอใจได้

"Had you then persuaded yourself that I should?"

"แล้วคุณเชื่อมั่นตัวเองอยู่หรือว่าฉันจะยอมรับคุณ?"

"Indeed I had.

"แน่นอนว่าฉันเชื่อเช่นนั้น