Pride and Prejudice — Page 1

[Illustration]

[ภาพประกอบ]

"My dear Lizzy, where can you have been walking to?" was a question which Elizabeth received from Jane as soon as she entered the room, and from all the others when they sat down to table.

"ที่รักลิซซี่ เธอเดินไปที่ไหนมา?" เป็นคำถามที่เอลิซาเบธได้รับจากเจนทันทีที่เธอเข้ามาในห้อง และจากคนอื่นๆ ทุกคนเมื่อพวกเขานั่งลงที่โต๊ะอาหาร

She had only to say in reply, that they had wandered about till she was beyond her own knowledge.

เธอมีเพียงแต่ต้องตอบว่า พวกเขาเดินเตร็ดเตร่ไปจนกระทั่งเธอไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน

She coloured as she spoke; but neither that, nor anything else, awakened a suspicion of the truth.

เธอหน้าแดงขณะที่พูด แต่ทั้งนั้นและสิ่งอื่นใดก็ไม่ได้ทำให้ใครสงสัยในความจริง

The evening passed quietly, unmarked by anything extraordinary.

ค่ำคืนนั้นผ่านไปอย่างเงียบสงบ ไม่มีสิ่งใดผิดปกติเกิดขึ้น

The acknowledged lovers talked and laughed; the unacknowledged were silent.

คู่รักที่เปิดเผยต่างพูดคุยและหัวเราะ ส่วนคู่รักที่ยังไม่เปิดเผยต่างนิ่งเงียบ

Darcy was not of a disposition in which happiness overflows in mirth; and Elizabeth, agitated and confused, rather _knew_ that she was happy than _felt_ herself to be so; for, besides the immediate embarrassment, there were other evils before her.

ดาร์ซีไม่ใช่คนที่มีนิสัยแสดงความสุขออกมาด้วยความร่าเริง และเอลิซาเบธซึ่งกังวลและสับสน _รู้_ มากกว่า _รู้สึก_ ว่าตนเองมีความสุข เพราะนอกจากความอึดอัดใจในขณะนั้น ยังมีปัญหาอื่นๆ รออยู่ข้างหน้า

She anticipated what would be felt in the family when her situation became known: she was aware that no one liked him but Jane; and even feared that with the others it was a _dislike_ which not all his fortune and consequence might do away.

เธอนึกถึงสิ่งที่คนในครอบครัวจะรู้สึกเมื่อสถานการณ์ของเธอเป็นที่รับรู้ เธอตระหนักดีว่าไม่มีใครชอบเขานอกจากเจน และยังเกรงกลัวว่าสำหรับคนอื่นๆ นั้นเป็นความ_ไม่ชอบ_ที่ทรัพย์สมบัติและฐานันดรของเขาอาจไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้

At night she opened her heart to Jane.

ในตอนกลางคืนเธอได้เปิดใจเล่าให้เจนฟัง

Though suspicion was very far from Miss Bennet's general habits, she was absolutely incredulous here.

แม้ว่าการสงสัยจะเป็นสิ่งที่ห่างไกลจากนิสัยทั่วไปของมิสเบนเน็ต แต่เธอก็ไม่เชื่ออย่างสิ้นเชิงในกรณีนี้

"You are joking, Lizzy. This cannot be! Engaged to Mr. Darcy! No, no, you shall not deceive me: I know it to be impossible."

"เธอกำลังล้อเล่นอยู่ใช่ไหม ลิซซี่ สิ่งนี้เป็นไปไม่ได้! หมั้นหมายกับมิสเตอร์ดาร์ซี! ไม่ ไม่ เธอจะหลอกฉันไม่ได้ ฉันรู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้"

"This is a wretched beginning, indeed! My sole dependence was on you; and I am sure nobody else will believe me, if you do not.

"นี่มันเป็นจุดเริ่มต้นที่แย่มากจริงๆ! ฉันพึ่งพิงเธอแต่เพียงผู้เดียว และฉันแน่ใจว่าจะไม่มีใครเชื่อฉัน ถ้าเธอไม่เชื่อ