Pride and Prejudice — Page 2

สำหรับบางคน ความสดใสและอารมณ์ขันอันน่าหลงใหลของ Northanger Abbey ความสมบูรณ์ ความประณีต และความมีชีวิตชีวาของมัน บดบังข้อเท็จจริงทางวิจารณ์ที่ไม่อาจปฏิเสธได้ว่างานชิ้นนี้มีขนาดเล็ก

To some the delightful freshness and humour of Northanger Abbey, its completeness, finish, and entrain, obscure the undoubted critical facts that its scale is small,

และโครงสร้างของมันก็เป็นเพียงการล้อเลียนหรือการเสียดสี ซึ่งเป็นประเภทที่ยากนักจะบรรลุถึงขั้นสูงสุด

and its scheme, after all, that of burlesque or parody, a kind in which the first rank is reached with difficulty.

Persuasion ซึ่งมีน้ำเสียงที่เบาบางและไม่ได้ดึงดูดความสนใจเท่าใดนัก กลับมีผู้ภักดีที่ยกย่องความละเอียดอ่อนและความกลมกลืนอันงดงามของมันเหนือกว่าเล่มอื่นทั้งหมด

Persuasion, relatively faint in tone, and not enthralling in interest, has devotees who exalt above all the others its exquisite delicacy and keeping.

ตอนจบของ Mansfield Park เป็นที่ยอมรับกันว่าเต็มไปด้วยความเป็นละคร พระเอกและนางเอกไม่มีเสน่ห์ดึงดูด

The catastrophe of Mansfield Park is admittedly theatrical, the hero and heroine are insipid,

และผู้แต่งได้ทำลายความน่าสนใจในแง่ความรักลงอย่างแทบจะตั้งใจ ด้วยการยอมรับอย่างตรงไปตรงมาว่าเอ็ดมันด์เลือกแฟนนี่เพียงเพราะแมรี่ทำให้เขาตกใจ

and the author has almost wickedly destroyed all romantic interest by expressly admitting that Edmund only took Fanny because Mary shocked him,

และแฟนนี่เองก็อาจจะตอบรับครอว์ฟอร์ดหากเขาเพียรพยายามมากกว่านี้สักเล็กน้อย

and that Fanny might very likely have taken Crawford if he had been a little more assiduous;

กระนั้น ฉากซ้อมละครอันไม่มีใครเทียบได้ และตัวละครอย่างนางนอร์ริสและคนอื่นๆ ก็ยังดึงดูดผู้อ่านจำนวนมากมาสนับสนุนเล่มนี้ ตามความเชื่อของข้าพเจ้า

yet the matchless rehearsal-scenes and the characters of Mrs. Norris and others have secured, I believe, a considerable party for it.

Sense and Sensibility อาจมีผู้ชื่นชอบอย่างจริงจังน้อยที่สุด แต่ก็ไม่ได้ขาดผู้อ่านกลุ่มนั้นเสียทีเดียว

Sense and Sensibility has perhaps the fewest out-and-out admirers; but it does not want them.

อย่างไรก็ตาม ข้าพเจ้าเดาว่าเสียงส่วนใหญ่จากผู้อ่านที่มีความสามารถพอควร เมื่อพิจารณาจากทุกด้านแล้ว จะแบ่งออกระหว่าง Emma และหนังสือเล่มนี้

I suppose, however, that the majority of at least competent votes would, all things considered, be divided between Emma and the present book;

และบางทีคำตัดสินของคนทั่วไป หากการชื่นชอบมิส ออสเตนไม่ใช่เครื่องพิสูจน์ความมีรสนิยมในตัวเองเสียแล้ว ก็อาจจะเอนเอียงไปทาง Emma

and perhaps the vulgar verdict (if indeed a fondness for Miss Austen be not of itself a patent of exemption from any possible charge of vulgarity) would go for Emma.