Pride and Prejudice — Page 4

รัชเวิร์ธ เป็นฉากที่น่าตื่นตะลึง มันเชื่อมโยงอย่างใกล้ชิดที่สุดกับเนื้อเรื่องในช่วงก่อนหน้า และนำไปสู่บทสรุปอย่างเหมาะสมสมบูรณ์

Rushworth, a coup de théâtre; it connects itself in the strictest way with the course of the story earlier, and brings about the denouement with complete propriety.

ตอนรองทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นความรักของเจนและบิงลีย์ การมาถึงของมิสเตอร์คอลลินส์ การเยือนฮันส์ฟอร์ด และการเดินทางในดาร์บีเชียร์ ล้วนลงตัวในแบบเดียวกัน คือไม่โอ้อวด แต่ช่างฝีมือเยี่ยม

All the minor passages--the loves of Jane and Bingley, the advent of Mr. Collins, the visit to Hunsford, the Derbyshire tour--fit in after the same unostentatious, but masterly fashion.

ไม่มีความพยายามใดในลักษณะที่ซ่อนเร้นและวกวน ซึ่งในการติดต่อระหว่างแฟรงก์ เชอร์ชิลล์กับเจน แฟร์แฟกซ์นั้น มีส่วนเสริมความน่าสนใจให้กับ เอมมา อย่างไม่ต้องสงสัย

There is no attempt at the hide-and-seek, in-and-out business, which in the transactions between Frank Churchill and Jane Fairfax contributes no doubt a good deal to the intrigue of Emma,

แต่ก็เสริมในลักษณะที่ข้าพเจ้าไม่คิดว่าเป็นจุดเด่นที่ดีที่สุดของหนังสือที่น่าชื่นชมเล่มนั้น

but contributes it in a fashion which I do not think the best feature of that otherwise admirable book.

แม้ว่ามิสออสเตนจะชื่นชอบความเข้าใจผิดประเภทหนึ่งเสมอ ซึ่งเปิดโอกาสให้เธอได้แสดงพรสวรรค์อันแปลกประหลาดและหาตัวจับได้ยากที่จะกล่าวถึงต่อไป

Although Miss Austen always liked something of the misunderstanding kind, which afforded her opportunities for the display of the peculiar and incomparable talent to be noticed presently,

เธอก็พอใจที่นี่กับโอกาสที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติอย่างสมบูรณ์ ซึ่งมาจากเรื่องราวอันเป็นเท็จเกี่ยวกับพฤติกรรมของดาร์ซีที่วิคแฮมบอกเล่า

she has been satisfied here with the perfectly natural occasions provided by the false account of Darcy's conduct given by Wickham,

และจากความอึดอัดที่เกิดขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติเท่าเทียมกัน จากการเปลี่ยนแปลงทีละน้อยในความรู้สึกของเอลิซาเบธเองจากความรังเกียจอย่างชัดเจนไปสู่ความรักอย่างแท้จริง

and by the awkwardness (arising with equal naturalness) from the gradual transformation of Elizabeth's own feelings from positive aversion to actual love.

ข้าพเจ้าไม่ทราบว่ามือของนักเขียนบทละครที่หยิบฉวยทุกอย่างเคยมาแตะต้อง ความภาคภูมิใจและอคติ หรือไม่

I do not know whether the all-grasping hand of the playwright has ever been laid upon Pride and Prejudice;

และข้าพเจ้ากล้าพูดได้ว่า หากเป็นเช่นนั้น สถานการณ์ต่างๆ คงพิสูจน์ได้ว่าไม่น่าตื่นเต้นหรือฉูดฉาดพอสำหรับไฟเวที และโครงสร้างตัวละครก็ละเอียดอ่อนเกินไปสำหรับคนดูในชั้นหลุมและหอประชุม

and I dare say that, if it were, the situations would prove not startling or garish enough for the footlights, the character-scheme too subtle and delicate for pit and gallery.