Pride and Prejudice — Page 6

ลักษณะเฉพาะของอารมณ์ขันของมิสออสเตนนั้นละเอียดอ่อนและประณีตยิ่งนัก

The characteristics of Miss Austen's humour are so subtle and delicate

จนบางทีการรับรู้ความรู้สึกนั้นทำได้ง่ายกว่าการอธิบายออกมาเป็นคำพูด

that they are, perhaps, at all times easier to apprehend than to express,

และในแต่ละช่วงเวลาก็อาจถูกตีความต่างกันไปในแต่ละบุคคล

and at any particular time likely to be differently apprehended by different persons.

สำหรับข้าพเจ้าแล้ว อารมณ์ขันนี้ดูเหมือนจะมีความคล้ายคลึงกับของแอดดิสันมากกว่านักเขียนคนอื่นใด

To me this humour seems to possess a greater affinity, on the whole, to that of Addison than to any other

ในบรรดาสายพันธุ์อารมณ์ขันมากมายของอังกฤษอันยิ่งใหญ่นั้น

of the numerous species of this great British genus.

ความแตกต่างในด้านแนวคิด ยุคสมัย เนื้อหา และขนบทางวรรณกรรมนั้นเห็นได้ชัดเจนอยู่แล้ว

The differences of scheme, of time, of subject, of literary convention, are, of course, obvious enough;

ความแตกต่างทางเพศนั้นบางทีก็ไม่ได้มีความสำคัญมากนัก

the difference of sex does not, perhaps, count for much,

เพราะใน 'มิสเตอร์สเปกเตเตอร์' นั้นมีความเป็นหญิงอยู่อย่างชัดเจน

for there was a distinctly feminine element in "Mr. Spectator,"

และในอัจฉริยภาพของเจน ออสเตนก็มีความเป็นชายอยู่มาก แม้จะไม่ใช่ลักษณะชายชาตรีก็ตาม

and in Jane Austen's genius there was, though nothing mannish, much that was masculine.

แต่ความคล้ายคลึงในด้านคุณภาพนั้นประกอบด้วยลักษณะย่อยร่วมกันมากมาย ได้แก่ ความสุขุมเรียบร้อย ความละเมียดละไมอย่างยิ่ง การหลีกเลี่ยงน้ำเสียงดังและเอฟเฟกต์ที่โดดเด่นเกินไป

But the likeness of quality consists in a great number of common subdivisions of quality--demureness, extreme minuteness of touch, avoidance of loud tones and glaring effects.

นอกจากนี้ทั้งคู่ยังมีความโหดร้ายบางอย่างที่ไม่ถึงกับไร้มนุษยธรรมหรือน่ารังเกียจ

Also there is in both a certain not inhuman or unamiable cruelty.

ผู้ที่ตัดสินอย่างหยาบๆ มักนิยมเปรียบเทียบความใจดีของแอดดิสันกับความดุร้ายของสวิฟต์

It is the custom with those who judge grossly to contrast the good nature of Addison with the savagery of Swift,

และเปรียบเทียบความอ่อนโยนของมิสออสเตนกับความเอิกเกริกของฟิลดิงและสมอลเลตต์

the mildness of Miss Austen with the boisterousness of Fielding and Smollett,

แม้กระทั่งเปรียบกับการแกล้งกันอย่างดุเดือดที่มิสเบอร์นีย์ บรรพบุรุษทางวรรณกรรมของเธอ ยอมรับโดยไม่ค่อยโต้แย้ง

even with the ferocious practical jokes that her immediate predecessor, Miss Burney, allowed without very much protest.

กระนั้น ทั้งในมิสเตอร์แอดดิสันและมิสออสเตน ต่างก็มีความสุขอย่างไม่รู้จักพอและไม่ปรานีในการยั่วเย้าและวิพากษ์คนโง่ แม้จะแสดงออกอย่างสุภาพเรียบร้อยและมีมารยาทก็ตาม

Yet, both in Mr. Addison and in Miss Austen there is, though a restrained and well-mannered, an insatiable and ruthless delight in roasting and cutting up a fool.