Pride and Prejudice — Page 8

ถ้าความเยาะเย้ยหมายถึงการมองเห็น 'อีกด้านหนึ่ง' ความรู้สึกถึง 'นรกที่ซ่อนอยู่ใต้สิ่งที่ยอมรับกัน' การตระหนักว่าแรงจูงใจมักจะผสมปนเปกันเสมอ และการดูเหมือนไม่ใช่สิ่งเดียวกันกับการเป็น

If cynicism means the perception of "the other side," the sense of "the accepted hells beneath," the consciousness that motives are nearly always mixed, and that to seem is not identical with to be

ถ้านี่คือความหมายของความเยาะเย้ย ชายและหญิงทุกคนที่ไม่ใช่คนโง่ ที่ไม่ต้องการอาศัยอยู่ในสวรรค์ของคนโง่ ผู้ที่มีความรู้เกี่ยวกับธรรมชาติ โลก และชีวิต ล้วนเป็นคนเยาะเย้ยทั้งสิ้น

if this be cynicism, then every man and woman who is not a fool, who does not care to live in a fool's paradise, who has knowledge of nature and the world and life, is a cynic.

และในความหมายนั้น มิสออสเตนก็แน่นอนว่าเป็นเช่นนั้น เธออาจเป็นเช่นนั้นในความหมายที่ลึกกว่านั้นด้วย เหมือนกับมิสเตอร์เบนเน็ตในงานของเธอเอง เธอรู้สึกเพลิดเพลินแบบเอพิคิวเรียนในการผ่าตัดวิเคราะห์ การแสดงให้เห็น และการนำเสนอคนโง่และคนเลวของเธอ

And in that sense Miss Austen certainly was one. She may even have been one in the further sense that, like her own Mr. Bennet, she took an epicurean delight in dissecting, in displaying, in setting at work her fools and her mean persons.

ฉันคิดว่าเธอรู้สึกเพลิดเพลินนั้นจริง และฉันไม่คิดว่ามันทำให้เธอแย่ลงในฐานะผู้หญิงแม้แต่น้อย ในขณะที่มันทำให้เธอดีขึ้นอย่างมากในฐานะศิลปิน

I think she did take this delight, and I do not think at all the worse of her for it as a woman, while she was immensely the better for it as an artist.

ในด้านศิลปะของเธอโดยทั่วไป มิสเตอร์โกลด์วิน สมิธ ได้สังเกตอย่างถูกต้องว่า 'อุปมาอุปไมยถูกใช้จนหมดสิ้นในการพรรณนาความสมบูรณ์แบบของมัน ประกอบกับความแคบของสนามของเธอ'

In respect of her art generally, Mr. Goldwin Smith has truly observed that "metaphor has been exhausted in depicting the perfection of it, combined with the narrowness of her field;"

และเขาได้เสริมอย่างถูกต้องว่าเราไม่จำเป็นต้องมองไกลเกินกว่าการเปรียบเทียบของเธอเองกับศิลปะของจิตรกรภาพขนาดเล็ก

and he has justly added that we need not go beyond her own comparison to the art of a miniature painter.

เพื่อให้การสังเกตนี้ถูกต้องแม่นยำอย่างสมบูรณ์ เราต้องไม่ใช้คำว่า 'ภาพขนาดเล็ก' ในความหมายที่จำกัด และต้องนึกถึงเมมลิงที่ปลายด้านหนึ่งของประวัติศาสตร์การวาดภาพและไมโซนีเยร์ที่ปลายอีกด้านหนึ่ง มากกว่าจะนึกถึงโคสเวย์หรือคนในแนวเดียวกัน

To make this latter observation quite exact we must not use the term miniature in its restricted sense, and must think rather of Memling at one end of the history of painting and Meissonier at the other, than of Cosway or any of his kind.