The Adventures of Pinocchio — Page 7

แต่เขามองเธอได้ไม่นานก็ส่งเสียงร้องด้วยความประหลาดใจ และนั่งนิ่งอยู่กับที่ ตาเบิกโพลง ส้อมชูค้างอยู่ในอากาศ และปากอัดแน่นด้วยขนมปังและดอกกะหล่ำ

But he had not looked at her long when he gave a cry of surprise and sat there with his eyes wide open, his fork in the air, and his mouth filled with bread and cauliflower.

"ทำไมถึงแปลกใจนักล่ะ?" หญิงผู้ใจดีถามพลางหัวเราะ

"Why all this surprise?" asked the good woman, laughing.

"เพราะว่า--" พินอคคิโอตอบด้วยเสียงตะกุกตะกัก "เพราะว่า--เธอดูเหมือน--เธอทำให้ฉันนึกถึง--ใช่แล้ว ใช่แล้ว เสียงเดียวกัน ดวงตาเดียวกัน ผมเดียวกัน--ใช่แล้ว ใช่แล้ว เธอก็มีผมสีฟ้าเหมือนกับเธอคนนั้น--โอ้ นางฟ้าน้อยของฉัน นางฟ้าน้อยของฉัน! บอกฉันทีเถอะว่านั่นคือเธอ! อย่าให้ฉันร้องไห้อีกต่อไปเลย! ถ้าเธอรู้บ้างก็ดี! ฉันร้องไห้มามากเหลือเกิน ฉันทนทุกข์ทรมานมามากเหลือเกิน!"

"Because--" answered Pinocchio, stammering and stuttering, "because--you look like--you remind me of--yes, yes, the same voice, the same eyes, the same hair--yes, yes, yes, you also have the same azure hair she had--Oh, my little Fairy, my little Fairy! Tell me that it is you! Don't make me cry any longer! If you only knew! I have cried so much, I have suffered so!"

และพินอคคิโอก็โยนตัวลงกับพื้น และกอดเข่าของหญิงลึกลับตัวน้อยไว้แน่น

And Pinocchio threw himself on the floor and clasped the knees of the mysterious little woman.